25-1-2018
HOME
ABOUT US
CONTACT US
  Untitled Document
Categories
Untitled Document
Untitled Document
ေဒသတြင္း သတင္းစံု
အၾကမ္းဖက္မႈေနာက္ပိုင္း ေမာင္ေတာနယ္စပ္မွ ကုန္သြယ္မႈ ေဆာင္ရြက္ေနသည႕္ ကုမၸဏီ ဆယ္ခုေလ်ာ႕က်သြား
This Week’s COVER
ဂ်ာနယ္ အမွတ္စဥ္ .... 1047
အိမ္ျခံေျမ ေၾကာ္ျငာမ်ား
Market Data
အာရွေငြေၾကး အေျခအေန
 USD   EUR 
USD 1 1.209
EUR 0.826

1 

JPY 105.93  128.091
SGD 1.691 2.044
THB 39.56 47.836
Advertising
 
သူ႔အေတြး သူ႔အျမင္
အေတြးသမားရဲ႕ အေရးအသား-၅

က်င္းပၿပီးစီးသြားခဲ့တဲ့ 'စာေပညီလာခံ'ကေတာ့ ျမန္မာစာေပ သမုိင္းမွာ ေမာ္ကြန္းထုိးသြားခဲ့ၿပီဗ်။  ညီလာခံရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေၾကြးေၾကာ္သံကေတာ့ 'လြတ္လပ္ေသာစာေပ၊ လြတ္လပ္ေသာအသံ' ပါတဲ့ ဗ်။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ သီရိမဂၤလာကမၻာေအးကုန္းေျမမွာ စာေပညီလာခံက်င္းပခဲ့ဖူးတယ္။ အဲသည္တုန္းက က်ဳပ္တုိ႔ ၁ဝ ႏွစ္သားေလာက္ ပဲရွိေသးလုိ႔ အသံၾကား႐ုံပဲ ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ အရြယ္ေရာက္မွ ညီလာခံနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြ ျပန္ဖတ္ရေတာ့ အဲသည္တုန္းကလည္း စာေပညီလာခံဟာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတာ အမွန္ပါပဲ။          

က်ဳပ္အသက္ ၇ဝ နားနီးခါမွ ခမ္းနားသုိက္ၿမိဳက္စြာ ေပၚထြက္လာခဲ့တဲ့ 'စာေပညီလာခံ ၂ဝ၁၇' ဆုိတာ ကေတာ့ျဖင့္ ျမန္မာစာေပသမုိင္းမွာ အဓိကမွတ္တုိင္ႀကီး စုိက္လုိက္တာပါပဲ။ ေဆြးေႏြးပြဲစကားဝုိင္းေပါင္းမ်ားစြာ စီစဥ္ေပးခဲ့တာကုိကလည္း ထူးျခားမႈတစ္ခုပါပဲ။

အဲသည္ေဆြးေႏြးပြဲေတြ ေလထဲမွာ ေလနဲ႔အတူေပ်ာက္ပ်က္မသြားရေအာင္ သက္ဆုိင္ရာက မွတ္တမ္း စာအုပ္ထုတ္ေဝေရာင္းခ်ႏုိင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းမဗ်။ အင္းေလ .. ဒါက ကုိယ့္ဆႏၵကုိသာ ေျပာရတာပါ။

တကယ္က လက္ရွိမွာ စာအုပ္ထုတ္ေဝေရးေတြက ခ်ည့္နဲ႔ေနၾကေတာ့ မွတ္တမ္းစာအုပ္မထုတ္ႏုိင္လည္း အျပစ္ေျပာဖုိ႔ မရွိေပဘူးဗ်။

ညီလာခံက်င္းပဆဲတစ္ရက္မွာ စာေရးေဖာ္မိတ္ေဆြလူငယ္တစ္ဦးနဲ႔ေတြ႔ေတာ့၊ က်ဳပ္က ...

''စာေပညီလာခံ မသြားဘူးလား'' လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ မိတ္ေဆြလူငယ္ စာေရးဆရာက...

''ညီလာခံေတြ၊ အစည္းအေဝးေတြ၊ စကားဝုိင္းေတြ၊ Debate ေတြ၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔မဆုိင္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ကုိယ့္အ လုပ္ပဲကုိယ္လုပ္တာ ကြၽန္ေတာ့္အလုပ္က စာေရးေနမယ္ေလဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ စာအုပ္ထုတ္ၿပီး ပရိသတ္ဆီ ပုိ႔လုိက္တာေပါ့''လုိ႔ ၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္နဲ႔ ေျပာသဗ်။

သူေျပာတာကလည္း ဟုတ္တုတ္တုတ္။

က်ဳပ္တုိ႔ စာေရးဆရာအလုပ္ဆိုတာ ပုဂၢလိက အဆန္ဆုံး အလုပ္မဟုတ္လား။ စာေရးတယ္ဆုိတာ တစ္ကုိယ္ေတာ္ဖန္တီးျခင္း မဟုတ္လား။ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ မ်က္စိပ်က္သြားလုိ႔ျဖစ္ေစ၊ လက္က်ဳိးသြားလုိ႔ျဖစ္ေစ ဒုကိၡတျဖစ္သြားတဲ့အခါမွပဲ၊ စာေရးဆရာက ပါးစပ္ကေျပာ ေဘးလူတစ္ေယာက္က ကုိယ္စားဝင္ေရးေပးရတာမ်ဳိးမဟုတ္ လား။

ဒီေခတ္မေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔စာ႐ုိက္တတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ေခၚၿပီး ကိုယ္ကပါးစပ္ကေျပာ။ သူက ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ႐ုိက္ၿပီးရင္ ဗုိက္ဘာနဲ႔ပုိ႔လုိက္ရင္ ထုတ္ေဝသူ၊ အယ္ဒီတာဆီ ေရာက္သြားကေရာ မဟုတ္လား။ (ဒါမွမဟုတ္) ကုိယ္တုိင္ကြန္ပ်ဴတာ သုံးႏုိင္ရင္ သက္မဲ့ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔တြင္ပဲ အလုပ္ျဖစ္ေနၿပီ မဟုတ္လား။

ဒါေတာ့လည္း ဒါေပါ့ဗ်ာ။

သုိ႔ ေသာ္ အဓိက ျပႆနာက စာေရးဆရာဆုိတာ လူထဲက လူမဟုတ္လား။

Social Animal လုိ႔ေခၚတဲ့ လူမႈေရးသတၱဝါပဲ မဟုတ္လား။

စုေဝးတုိင္ပင္ျခင္းဆုိတာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ အမွတ္လကၡဏာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။

ရွင္မဟာရ႒သာရတုိ႔၊ ရွင္ဥတၱမေက်ာ္တုိ႔ ေခတ္ကေတာ့ စာေပနယ္ပယ္က က်ဥ္းေျမာင္းသကုိးဗ်။  စာေပဆုိတာ နန္းတြင္းမွာပဲ အသက္ဝင္ ခဲ့သကုိးဗ်။  

ခုေခတ္စာေပနယ္ပယ္ကေတာ့ ''ကမၻာလႊမ္းၿခံဳ'' Globalization ျဖစ္ေနပါသေကာ။

စာေရးဆရာ အခ်င္းခ်င္းျဖစ္ေစ၊ စာေရးဆရာႏွင့္ထုတ္ေဝသူနဲ႔ ျဖစ္ေစ၊ စာေရးဆရာနဲ႔ စာဖတ္ပရိသတ္ျဖစ္ေစ လူမႈကြန္ရက္ေပၚမွာေတြ႔ဆုံလုိ႔ ရေနၿပီမဟုတ္လား။  ဒီလုိေတြ႔ ဆုံႏုိင္႐ုံနဲ႔ေကာ၊ စာေပေလာက တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးဖုိ႔ ႀကီးမားတဲ့ အေထာက္အ ကူမျဖစ္ေသးဘူးဗ်။ စာေရးဆရာေတြကုိေတာ့ စာအုပ္ထုတ္ေဝသူေတြကိုေကာ၊ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားကိုပါ 'ညီ လာခံ' က်င္းပၿပီး ႏႈိးေဆာ္အသိေပးဖုိ႔လည္း လုိအပ္လာတာကုိခင္ဗ်။

ဒါေၾကာင့္လည္း သက္ဆိုင္ရာ ဝန္ႀကီးဌာနမ်ား၊ ေစတနာရွင္မ်ားရဲ႕ အေထာက္အပံ့နဲ႔ ေငြေၾကးအေျမာက္ အမ်ားသုံးစြဲရတဲ့ စာေပညီလာခံႀကီး ေပၚေပါက္လာတာပါပဲ။

က်ဳပ္စာေပနယ္ထဲကုိ ဝင္လာတဲ့ ၁၉၇ဝ ေလာက္ကစၿပီး ကေန႔အထိ စာေပညီလာခံဆုိတာ အရိပ္အ ေယာင္မွ်ေတာင္မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ စာတမ္းဖတ္ ပြဲဆုိတာေတြေလာက္နဲ႔ပဲ အာသာေျဖခဲ့ရေပသေပါ့ဗ်ာ။ စာေပ ေဟာေျပာပြဲ ဆုိသဟာကလည္း ကုိယ္နဲ႔ နီးစပ္မွ သြားခြင့္၊နားေထာင္ခြင့္ရ တာမဟုတ္လား။

စစ္အာဏာရွင္ ေခတ္တစ္ေလွ်ာက္လုံး စာေပေဟာေျပာပြဲဆုိတာေတြ ရွိခဲ့ပါရဲ႕။ သို႔ေပမယ့္ က်င္းပခြင့္(ပါမစ္)ရဖုိ႔ က်ားဖင္ႏႈိက္ရသလုိ ခက္ခဲလွပါရဲ႕ဗ်ာ။

စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ စစ္အာဏာရွင္မႀကိဳက္တာ ေဟာေျပာမိလုိ႔ ေထာင္နန္းစံခဲ့ရတဲ့ စာေရးဆရာ ႀကီးမ်ားေတာင္ရွိခဲ့ဖူးပါရဲ႕။

က်ဳပ္မလည္း စာေပစိစစ္ေရးရဲ႕ မဟာ့မဟာ  'ပညတ္ေတာ္'မ်ားကုိ ေရွာင္ရင္းတိမ္းရင္း လုိက္တမ္းေျပး တမ္းကစားရင္း စာေပလူလားေျမာက္ ခဲ့ရတာပခင္ဗ်ာ။

အခုႏွစ္ပုိင္းေတြမွာ လူေျပာသူေျပာမ်ားလာတာကေတာ့ က်ဳပ္တုိ႔ ႏုိင္ငံသားေတြ 'စာဖတ္အားက်'လာတာ။ စာဖတ္အားက်ေတာ့ စာအုပ္ အေရာင္းအဝယ္က်သြားတာ၊ စာသိပ္မဖတ္ၾကေတာ့ အေတြးအေခၚ၊ အဆင္အျခင္အားနည္းကုန္ၾကတာေတြပါပဲ။

‘Facebook ဖတ္မွ ေခတ္မီသကြ'လုိ႔ လာမေျပာနဲ႔။

Fb ဆုိတာ Old wives’tales လုိ႔ေခၚတဲ့ ေရာက္တတ္ရာရာ အတင္းအဖ်င္းေတြေရးလုိ႔ေတာ့ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေနရာသာျဖစ္တယ္။ စာေရးဆရာေတြက အႏုပညာေျမာက္တဲ့ စာေပမ်ဳိးကို Fb မွာ ဘယ္ေသာအခါမွ် မေရးၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ Fb ဖတ္တာကုိ စာဖတ္တယ္လုိ႔ေခၚရင္ အလြဲ ပါပဲ။

Fb ဆုိတာ လူမႈကြန္ရက္ အႏြယ္ဝင္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေနာက္ၿပီး လြတ္လပ္ခြင့္ရေနတာေၾကာင့္ ေဖေတာ့ေမာင္ေတာ့ လူမႈေရးေတြကုိ ေရးၾကတာသာမ်ားပါတယ္။

က်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနအထားကလည္း Onlineမွာ စာဖတ္ၾကဖုိ႔ အခြင့္အေရးျပည့္ျပည့္ဝဝမရေသးပါဘူး။ သည္ေတာ့ အရမ္းေခတ္မီခ်င္လုိ႔ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ 'စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြ'ဆုိတဲ့ Books For All ကုိသာ သတိရၾကပါဗ်ာ။

 

ၾကဴးႏွစ္

ၾကဴးႏွစ္
 
Untitled Document
No comments yet...be the first to comment
  Name :  (required)
  Email :  (will not be published) (required)
  Comment :
 
Email: [email protected] Copyright 2004 Zaygwet Journal. All rights reserved.
Powered By eTrade Myanmar Co., Ltd.