23-11-2017
HOME
ABOUT US
CONTACT US
  Untitled Document
Categories
Untitled Document
Untitled Document
ေဒသတြင္း သတင္းစံု
ျမန္မာ-အိႏိၵယခ်စ္ၾကည္ေရး လမ္းမႀကီးျဖစ္သည္႕ ကေလးဝ-တမူးလမ္းပုိင္းရွိ တံတား ၆၉ စင္းကုိ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၆ဝ အကုန္အက်ခံတည္ေဆာက္ေပးမည္
This Week’s COVER
ဂ်ာနယ္ အမွတ္စဥ္ .... 1038
အိမ္ျခံေျမ ေၾကာ္ျငာမ်ား
Market Data
အာရွေငြေၾကး အေျခအေန
 USD   EUR 
USD 1 1.209
EUR 0.826

1 

JPY 105.93  128.091
SGD 1.691 2.044
THB 39.56 47.836
Advertising
 
သူ႔အေတြး သူ႔အျမင္
အလုပ္အကိုင္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍

လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြက ထုိင္းကေနျမန္မာလုပ္သား တစ္သိန္းေက်ာ္ျပန္ေရာက္လာတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ အဓိကကေတာ့ ဟုိမွာတရားမဝင္ အလုပ္လုပ္ေနတာကို ဖမ္းဆီးေတြ႔ရွိရင္ ေထာင္ဒဏ္ေငြဒဏ္မ်ားစြာ က်ခံရမယ္ဆုိတာေၾကာင့္ပါပဲ။ တစ္ဆက္တည္းေတြးမိတာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာလူဦးေရဟာ သန္း ၆ဝ ရွိတယ္လို႔ တစ္ခ်ိန္က အစုိးရထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သန္းေခါင္စာရင္းေကာက္လုိက္ေတာ့ ၅၂ သန္းသာရွိတယ္။ ၁ဝ သန္းခန္႔ ေပ်ာက္ေနတယ္လုိ႔ ဆုိ တယ္။

        ဒီလူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္လဲ။

        အမ်ားယူဆတာကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားအလုပ္သြားလုပ္ေနလုိ႔ ဒီလုိေပ်ာက္ဆုံးေနတယ္လုိ႔ ဆုိတာပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အားလုံးသေဘာေပါက္ထားၾကတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြဟာ ထုိင္း၊ မေလးရွားတုိ႔မွာ အမ်ားအျပား အလုပ္သြားလုပ္ၾကပါတယ္။ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ေတြ႔ရတာကေတာ့ မြန္ျပည္နယ္က ရပ္ရြာေတြမွာပဲ။

        အထူးသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ဇာတိျဖစ္တဲ့ ဘီလူးကြၽန္းက လူေတြအမ်ားအျပား ႏုိင္ငံျခားထြက္ အလုပ္သြား လုပ္ၾကတယ္။

        အဲဒီကရြာေတြမွာ အိမ္အသစ္ေလးေတြ အမ်ားႀကီးရွိသလုိ ပိတ္ထားတဲ့အိမ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ လူမေနၾကဘူး။

        မိသားစုေတြ ဘယ္ေရာက္ေနၾကတာလဲ။

        ထုိအရပ္က လူေတြဟာ မိသားစုလုိက္တစ္ဖက္ႏုိင္ငံသြားကာ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။

        သားသမီးေတြကို အဘုိး၊ အဘြားေတြက ေစာင့္ေရွာက္ထားေလ့ရွိတယ္။

အိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သားသမီးေတြ (၁ဝ) တန္းေအာင္ရင္ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံပို႔ကာ အလုပ္သြားလုပ္ဖုိ႔ ေစလႊတ္တာကုိလည္း ေတြ႔ရတယ္။

        တစ္ေန႔က ဒါ႐ုိက္တာ ၾကည္စုိးထြန္းနဲ႔ အစည္းအေဝး တစ္ခုမွာေတြ႔တယ္။

ဆရာၾကည္စုိးထြန္းက သူ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္ဖုိ႔ ထန္းေတာေတြရွာေဖြဖူးသတဲ့။ ေတြ႔ပါၿပီ။ သံလ်င္ဘက္မွာ ထန္းေတာႀကီးေတြေတြ႔တယ္တဲ့။

ဒီေတာ့ ထန္းလုပ္ငန္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အလုပ္လုပ္သူေတြကို လုိက္ရွာတယ္။ မေတြ႔ဘူးတဲ့။  ေမးၾကည့္ေတာ့ ''ထန္း ပင္တက္တဲ့ သူေတြမရွိေတာ့ဘူး ဆရာေရ႕''လုိ႔ ေျဖၾကတယ္။

        ''ခင္ဗ်ာ။ ဘယ္ေရာက္ကုန္လဲ''

        ''ႏုိင္ငံျခားထြက္သြားကုန္ၾက ၿပီ''

        အညာမွာလည္း ထန္းတက္သူ ေတြ ရွားကုန္ၿပီ၊ ထန္းပင္ေတြကို လည္း ခုတ္ေရာင္းကုန္ၾကၿပီ။

        ''ဘာလုိ႔ ထန္းမတက္ၾကေတာ့ တာလဲ''

        ''မကုိက္လုိ႔ေပါ့ဆရာ၊ ကိုက္ရင္ ေတာ့ လုပ္ၾကမွာေပါ့''

        ထန္းပင္တက္တယ္ဆုိတာ စြန္႔စားရတယ္။Risk ရွိတာေပါ့။

        ဆရာ ဂုဏ္ထူးသိန္းႏုိင္က သူ႔ရဲ႕ေမြးဖြားရာဇာတိ အညာေဒသက ထန္းတက္တဲ့ ရြာအေၾကာင္း ေျပာျပ ဖူးတယ္။

သူ႔ရြာဟာ ထန္းေတာေတြေပါေပမယ့္ ယေန႔မွာေတာ့ ထန္းတက္သူေတြမရွိသေလာက္ ရွားကုန္သတဲ့။ ထန္းတက္တဲ့ သူေတြထဲက အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ထန္းပင္ေပၚကက်လုိ႔ ေသခ်င္ေသ မေသရင္ ခါးက်ဳိးခါးေစာင္းေနၾကသတဲ့။

        ၿပီးေတာ့ ထန္းပင္တက္တာ တြက္ေျခမကိုက္ဘူးတဲ့။

အလုပ္လုပ္တယ္ဆုိတာ တြက္ေျခကိုက္မွလုပ္ၾကတာပဲ။ အလုပ္သင္ေတြကေတာ့ ေငြေၾကးဟာ အေရးမႀကီးေပမယ့္ တကယ္တမ္း အလုပ္လုပ္စားသူ (Professional) ေတြ အတြက္ေတာ့ တန္ရာတန္ေၾကးဟာ အေရးပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ ဝတၴဳတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ေတာပုန္းဓားျပ လူဆုိးႀကီးဟာ သူရဲ႕ လက္ေထာက္ကို ရြာတစ္ ရြာကုိ သြားၿပီး ဆားဝယ္ခုိင္းတယ္တဲ့။

        ''မင္းဆားဝယ္တဲ့အခါ ေစ်းအႀကီးႀကီးလည္း မေပးနဲ႔''

        ''ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ ပုိက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ေလဆရာ။ ေစ်း နည္းနည္းပါးပါး ပုိေပးလုိ႔ မရဘူး လား''

        ''မေပးပါနဲ႔''

        ''ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကုိသနားတယ္ ဆုိရင္ေကာ''

''အဲဒါဆုိ သူ႔ကို ပုိက္ဆံသပ္သပ္ေပး၊ မင္းေစ်းႀကီးေပးဝယ္တယ္ဆုိရင္ သူကဆားရဲ႕ တန္ဖုိးကိုျမႇင့္လုိက္မယ္။ ဒီအခါရြာသားေတြ ေစ်းပုိေပးရမယ္။ သူတုိ႔ ဒုကၡေရာက္ၾကမွာေပါ့''

        ''ဟုတ္ကဲ့''

        ''မင္းသူ႔ကို ေစ်းႀကီးႀကီး ဘယ္ေတာ့မွ မေပးနဲ႔''

        ''ဒါဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္ ေစ်းနည္းနည္းပဲေပးမယ္ ဆရာ''

''မင္းဒီလုိလည္းလုပ္လုိ႔မရဘူး။ မင္းေစ်းနည္းနည္းပဲေပးတယ္ဆုိရင္ သူတြက္ေျခမကိုက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူကလည္း စားစရာေတြ ဘာေတြဝယ္ဖုိ႔ ပုိက္ဆံလုိခ်င္လုိေနမယ္။ ဒီေတာ့ ရတဲ့ေစ်းနဲ႔ ေရာင္းခ်င္ေရာင္း လုိက္မွာပဲ''

        ''ဒါဆုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဟန္က်တာေပါ့ ဆရာ၊ ပုိက္ဆံသက္သာတာ ေပါ့''

''ဒီလုိမလုပ္ရဘူး။ တကယ္လုိ႔ မင္းကမတရားေစ်းေလွ်ာ့ေပးလုိက္ရင္ အဲဒီကုန္သည္ဟာ ဆားေရာင္း တာ အက်ဳိးမရွိဘူး လူေတြဟာ ဆားအတြက္ တန္ရာတန္ေၾကးမေပးဘူး။ ေနာက္ဆုိရင္ ဆားအေရာင္း အဝယ္မလုပ္ေတာ့ဘူး ေပါ့။ ဒီအခါ အဲဒီေဒသမွာ ဆားျပတ္လပ္သြားမွာေပါ့''

        သေဘာေပါက္မယ္ ထင္ပါတယ္။

        ကြၽန္ေတာ္ နယ္ကလူေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။

        ကြၽန္ေတာ့္ ဇာတိဘီလူးကြၽန္းက လူေတြေျပာပါတယ္။

        ''ေဆးတံေခတ္ကုန္သြားတယ္ ဆရာ''

        ဒါကို ကြၽန္ေတာ္သိပါတယ္။ ေဆးတံပါရာဒုိင္းေျပာင္းသြားတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္သုံးသူေတြ လည္း နည္းလာတယ္။

        ဒါေၾကာင့္ ဘီလူးကြၽန္း ရြာလြတ္ ေဆးတံ လုပ္သားေတြ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။

        ဒီအတုိင္းပဲ။

အရင္က တစ္ျပည္လုံးမွာရွိတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာက္သင္ပုန္းသုံးၾကတယ္။ ခုေခတ္ကေလးေတြ ေက်ာက္သင္ပုန္းေတာင္ မျမင္ဖူးေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့မူဒူးကလူေတြလည္း အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။

        ''ဒီလူေတြ လယ္မလုပ္ၾကဘူးလား''

        ကြၽန္ေတာ္ ကုိယ္တုိင္လယ္လုပ္ေနတဲ့ သူေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။

''ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လယ္လုပ္တာလည္း အဆင္မေျပဘူးဆရာ။ ေကာက္စုိက္ပ်ဳိးႏုတ္သူေတြ မရွိဘူး။ ရိတ္သိမ္းလည္း လူရွာမရဘူး။

        အဆုိးဆုံးကေတာ့ စပါးေစ်းပါပဲ ဆရာ''

        စစ္ၿပီးခါစမွာ စပါးေစ်းက်တယ္။ ေရႊေစ်းက်တယ္၊ တကယ္ေတာ့ စပါးေစ်းနဲ႔ ေရႊေစ်းဟာ အၿမဲ မတိမ္းမယိမ္းပါပဲ။

        ေရႊတစ္က်ပ္သား ၂ဝဝ ဆုိရင္ စပါးတင္း ၁ဝဝ ေစ်းလည္း ၂ဝဝ ပါပဲ။

စစ္ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္ထြက္သြားတဲ့အခါမွာ အဂၤလိပ္ေတြ ျပန္ဝင္လာတယ္။ အရပ္ဘက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေဆာင္ရြက္တဲ့အခါ ဝန္ထမ္းလစာ ျပ႒ာန္းဖုိ႔လုိတယ္။ ပထမဆုံး အနိမ့္ဆုံးလစာကုိ သတ္မွတ္တယ္။ အဲဒီ လစာကေတာ့ စပါး ၂၅ တင္း သုိ႔မဟုတ္ ေရႊတစ္မတ္သားေပါ့။

        ၿပီးေတာ့ အဲဒီလစာအေပၚ လုိအပ္ရင္ ရွားပါးစရိတ္ဆုိၿပီး ထပ္ ေဆာင္းေပးပါတယ္။

ယေန႔ ဒီလုိသတ္မွတ္ရင္ အနိမ့္ဆုံးလစာဟာ ေရႊနဲ႔သတ္မွတ္ရင္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္မည္ျဖစ္ၿပီး တစ္ေန႔လုပ္ခ ေငြမွာ ၇ဝဝဝ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ စပါးႏွင့္ သတ္မွတ္ပါက တစ္ေန႔လုပ္ခမွာ ၄ဝဝဝ ဝန္းက်င္သာရွိမွာျဖစ္ပါတယ္။

        ယေန႔မွာေတာ့ စပါးေစ်းနဲ႔ ေရႊေစ်းကြာဟလာတယ္။

        ဒါ့အျပင္ ထန္းလ်က္ေစ်းစတဲ့ အျခားကုန္စည္ေတြရဲ႕ ေစ်းေတြဟာလည္း ျမင့္တက္လာတဲ့ လူေနမႈစရိတ္ နဲ႔ အဆင္မေျပဘူး။

        ၿပီးေတာ့ မိသားစုေတြထဲမွာ အားလုံးအလုပ္မလုပ္ႏုိင္သလုိ အားလုံးအတြက္ အလုပ္ေတြလည္း မရွိပါ ဘူး။

ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ အနစ္နာခံမွဆုိၿပီး မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ ကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ရတာပါပဲ။

        ''ဆရာေျပာခ်င္တာက ငတ္မွာစုိးလုိ႔ ႏုိင္ငံျခား စြန္႔စားအလုပ္လုပ္တယ္ေပါ့  ဟုတ္လားဆရာ''

''အားလုံးေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ဳိ႕လည္း ေလာဘေၾကာင့္ ခ်မ္းသာဖုိ႔ အလုပ္သြားလုပ္သူေတြရွိၾကတယ္။ အမွန္ေတာ့ အရင္းအႏွီးေလးရရင္ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ ဆက္မေန ေတာ့ဘူး။ ျပန္လာၿပီး ကုိယ္ပိုင္အလုပ္ေလးလုပ္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္သူေတြမ်ားပါတယ္''

        ''သူတုိ႔ ကိုယ္ပုိင္လုပ္ငန္းေလးေတြ လုပ္ခ်င္တာေပါ့ ဟုတ္လားဆရာ''

        ''ဟုတ္ပါတယ္''

        ''ဒါဆုိ တုိင္းျပည္ခ်မ္းသာလာရင္ ဒီလုိမ်ဳိးေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သြားလုပ္တဲ့ လူေတြမရွိေတာ့ ဘူးေပါ့။ ဟုတ္လား ဆရာ''

        ''ရွိေနမွာပါ မေပ်ာက္ပါဘူး''

        ''ဘယ္အခါမွာ ေပ်ာက္သြားမွာလဲဆရာ''

        ''ဘယ္အခါမွာမွ မေပ်ာက္ပါဘူး။ ကမၻာမွာ လူသန္းတစ္ေထာင္ေလာက္ဟာ ေရႊေျပာင္းသြား လာ လုပ္ကိုင္ေနၾကတယ္။

        ေရွးကလည္း ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ သြားလာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား''

        ''ဒါဆုိ ဆရာ၊ ခုထုိင္းႏုိင္ငံက ျပန္လာသူေတြ ဘာလုပ္ၾကမလဲ ဆရာ''

        ''သူတုိ႔ပါလာတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ တစ္ခုခုေတာ့လုပ္ႏုိင္တာပဲေပါ့။  အစုိးရကလည္း ကူညီမယ္ဆုိရင္ ပိုအဆင္ေျပမွာေပါ့''

        ''လူမႈအဖဲြ႔အစည္းေတြက လည္း  ကူညီၾကမွာပါ''

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လူမႈအဖဲြ႔အစည္းေတြ အားေကာင္းဖုိ႔လုိပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာမွာ အလုပ္သြားလုပ္တဲ့အခါ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေတြကုိ ေျပာၾကားပုိ႔ခ်ေပးရပါမယ္။ သူတုိ႔အတြက္ သင္တန္းေက်ာင္းေတြလုိတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ ခုိေတာင္ ကြၽန္းလူသတ္မႈဆုိရင္ ျမန္မာလူငယ္ ေလးေတြ နစ္မြန္းရတာကုိ သတိထားမိတယ္။

        ဒီလုိအျဖစ္အပ်က္ဟာ ဒီတစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားႀကီးရွိပါ တယ္။

        ျပည္သူမ်ား အသိ သတိရွိၾကကာ ဝုိင္းဝန္းေဖးမၾကဖုိ႔ လုိတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ စီးပြားေရး အရွိန္အဟုန္ ျမႇင့္ကာေဆာင္ရြက္ပါမွ အနာဂတ္မွာ ျပည္သူမ်ားဘဝ စိတ္ ေအးရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပအပ္ပါတယ္။

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ
 
Untitled Document
No comments yet...be the first to comment
  Name :  (required)
  Email :  (will not be published) (required)
  Comment :
 
Email: [email protected] Copyright 2004 Zaygwet Journal. All rights reserved.
Powered By eTrade Myanmar Co., Ltd.