ယခင္အပတ္မွ အဆက္
၁း၂း၂၉။ ။ ဆီမီးေတာက္ငယ္၊ ေစ တီလယ္၊ ဘယ္မွ် ကလာပ္ ရွိသနည္း ၏ အေျဖကား-

ဆီမီးေရာင္ ျဖစ္ေသာ ႐ူပါယတန၌ သုဒၶ႒ကလာပ္ ေစတီ၏ အေရာင္ျဖစ္ေသာ ႐ူပါယတန၌လည္း သုဒၶ႒ကလာပ္ ဤႏွစ္ပါးေသာ အေရာင္ ေရာယွက္ျခင္းေၾကာင့္ အေရာင္ျဖစ္ရကား ရွစ္ပါးကိုတည္။ ရွစ္ခုေျမႇာက္။ ေျခာက္ဆယ့္ေလးခု ျဖစ္၏။ ထိုေျခာက္ဆယ့္ေလးခုေသာ ႐ုပ္သည္ တစ္ခုေသာ ဝဏၰာယတန ႐ုပ္ ကလာပ္ျဖစ္၏။ ဥတုဇဝတၴဳ ႏွစ္ရပ္စပ္၍ျဖစ္ေသာ အေရာင္၌ ႐ုပ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ့္ေလးပါး ရွိ၏။ ထို႕ ေၾကာင့္ အဘိဓမၼာဂဏၭိ၌-

ဒိြႏၷံ တိဏၰံ ဗဟူနံဝါ ဝဏၰနိဘာ န မိေႆတြာ နိရစၧရေဏာဘာေသ ေဟ႒ိမေႏၲန စတုသ႒ိ ႐ူပါနိ ပါဋိ ကခႋတဗၺာနိ ဟု မိန္႕အပ္ၿပီ။

တစ္နည္းလည္း အနိႁႏိၵယဗဒၶ ျဖစ္ေသာ ေတာေတာင္ ေရေျမသူ ေသေကာင္အစရွိသည္၌ ႏွစ္ပါးေသာ ဥတုဇကလာပ္႐ုပ္တို႕ကို ရအပ္ကုန္ သကဲ့သို႕ ဤအနိႁႏိၵယဗဒၶျဖစ္ေသာ ဆီမီးေတာက္၌လည္း ႏွစ္ပါးေသာ ဥတုဇ ကလာပ္႐ုပ္တို႕ကို ရအပ္ကုန္ ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ လက္သန္း အ႒ ကထာ၌-

တတၴသုဒၶ႒ကံ သဒၵနဝကေဥၨတိ ေဒြ ဥတု(ဂိ၊ ေက်ာစ) သမု႒ာနက လပါ ဗဟိဒၶါပိလဗၻႏိၲ ဟုမိန္႕အပ္၏။

အနက္ကား တတၴ၊ ထုိႏွစ္ ဆယ့္တစ္ပါးေသာ ကလာပ္တို႕တြင္။ သုဒၶ႒ကဥၨ၊ သုဒၶ႒ကလာပ္ကိုလည္း ေကာင္း။ သဒၵနဝကဥၨ၊ သဒၵနဝက ကလာပ္ကိုလည္းေကာင္း။ ဣတိ ဤ သို႕။ ေဒြ၊ ႏွစ္ပါးကုန္ေသာ ဥတုသမု ႒ာန ကလာပါ၊ ဥတုေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႐ုပ္ကလာပ္တို႕ကုိ ဗဟိဒၶါပိ၊ ေတာ ေတာင္ ေရ ေျမ သူေသေကာင္ အစ ရွိေသာ အနိႁႏိၵယဗဒၶ႐ုပ္၌လည္း။ လဗၻႏၲိ ရအပ္ကုန္၏။

ဤသို႕ လက္သန္းအ႒ကထာ၌ ဆိုသည္ျဖစ္၍လည္း အနိႁႏိၵယ ဗဒၶ ျဖစ္ေသာ ဆီမီးေတာက္ငယ္မွာ သုဒၶ႒ က ကလာပ္ ေစတီလယ္မွာ သဒၵနဝ က ကလာပ္ ဤႏွစ္စည္းတုိ႕ကုိ ရအပ္ကုန္၏ ဟုမွတ္ရမည္။

၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကားၿပီး၏။

၁း၂း၃ဝ။ ။ လကၡဏာ ေရးဝယ္၊ မဝင္ဖြယ္၊ ဘယ္မွ် ေဒသနာ ၾကြင္းသနည္း ၏ အေျဖကား-

ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ ပိဋက သံုးပံုတည္းဟူေသာ ေဒသနာေတာ္သည္ ေဒသနာ သာသနာကထာအားျဖင့္ သံုးပါးအျပားရွိ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ဝိနည္းအ႒ကထာ စသည္တို႕၌

ေဒသနာ သာသနာ ကထာ ေဘဒံ ေတသု ယထာရဟံ ဟုမိန္႕ အပ္၏။

အနက္ကား ထိုေဒသနာသည္ လည္း အာဏာေဒသနာ ေဝါဟာရ ေဒသနာ ပရမတၴေဒသနာအားျဖင့္ သံုးပါးအျပားရွိ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ သုတ္ သီလကၡန္ အ႒ကထာ၌
ဧတာနိ ဟိ တီဏိ ပိဋကာနိ ယထာကၠမံ အာဏာ ေဝါဟာရ ပရမတၴ ေဒသနာဟူ၍လည္းေကာင္း
ဗုဒၶဝံသ အ႒ကထာ၌

ဗုဒၶါနဥၨ ဓမၼေဒသနာ တိလကၡဏ မုတၱာနာမ နတၴိ ဟူ၍လည္းေကာင္း မိန္႕ၿပီ။

အနက္ကား ဗုဒၶါနံ ဘုရားရွင္တို႕၏။ ဓမၼေဒသနာ နာမတရား ေဒသနာမည္သည္ကား တိလကၡဏ မုေတၱာ နာမ။ လကၡဏာေရးသံုးပါးမွ လြတ္ေသာ တရားမည္သည္။ နတၴိ မရွိ။

သုတ္မဟာဝါ အ႒ကထာ၌လည္း

ဗုဒၶါနဥၨ ဓမၼေဒသနာ နာမ တိလကၡဏမုတၱာ နတၴိ၊ ေတ ေတသံ အနိစၥံ ဒုကၡ မနတၱာတိ ကေထႏၲာနံ ကႎ နာေမတံ ကေထႏၲီတိ ေနဝေသာ တံု နသဒၶဟိတံုမညႏၲိ တေတာ အဘိ သမေယာန ေဟာတိ ဟူ၍လည္း ေကာင္း မိန္႕အပ္ၿပီ။

အနက္ကား ဗုဒၶါနဥၨ ဘုရားတို႕ ၏လည္း ဓမၼေဒသနာ နာမ၊ တရား ေဒသနာ မည္သည္ကား တိလကၡဏ မုတၱာနာမ၊ လကၡဏာေရး သံုးပါးမွ လြတ္ေသာ တရားမည္သည္။ နတၴိ မရွိ။ အနိစၥံ ဒုကၡ မနတၱာတိ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ ဟူ၍ ကေထႏၲာနံ ေဟာေတာ္မူကုန္ေသာ။ ေတ ေတသံ ထိုထိုဘုရားရွင္တို႕အား။ ကႎ နာမ အဘယ္ေၾကာင့္။ ဧတံ စဝနံ၊ ဤသို႕ ေသာ စကားကို ကေထႏၲိ ေဟာ ေတာ္မူကုန္သနည္း။ ဣတိ၊ ဤသို႕ ေသာတံု နာအံ့ေသာငွာ ေနဝ န မညႏၲိ မေအာက္ေမ့ကုန္။ သဒၶဟိတံု၊ ယံု ၾကည္အံ့ေသာငွာ။ နမညႏၲိ မေအာက္ ေမ့ကုန္။ တေတာ၊ ထိုသို႕ မေအာက္ ေမ့ေသာေၾကာင့္ အဘိသမေယာ၊ တရားကို သိသည္။ န ေဟာတိ မျဖစ္။

ဤသို႕ သုတ္မဟာဝါ အ႒က ထာ၌ လာရကား လကၡဏာေရးသံုး ပါးမွ လြတ္ေသာတရားမည္သည္ မရွိ ဟု သတိ ပညာျဖင့္ ေကင္းစြာမွတ္ရ မည္။
၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကားၿပီး၏။

၁း၂း၃၁။ ။ မိဂဒါဝယ္၊ ေတာရပ္ လယ္၊ ဘယ္သူ ေဆာက္ သည့္ ေက်ာင္းေပနည္း ၏ အေျဖကား-

အၾကင္ လင္မယားစစ္ျဖစ္လင့္ ကစား သဒၶါ သီလတူမွ်ၾကမွ ေနာက္ ေနာင္ေသာ ဘဝတူမွ်ေသာ အက်ဳိးကို

(ဂီ၊ဝမ္းစ) ခံရရာေသာ ဝတၴဳကို ျပရာ၌ နႏိၵယလုလင္ မိဂါဒါဝုန္ေတာ၌ ေက်ာင္းေဆာက္၍လွဴေသာ ကာ လေရစက္ခ်သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ တာဝတႎသာနတ္ျပည္၌ ဘံုဗိမာန္ ေပါက္ေလသည္။ ပစၥကၡဘဝကပင္ နတ္ျပည္၌ ဘံုေပါက္ေၾကာင္းကို အရွင္ေမာဂၢလာန္ေမးခဲ့၍ အထင္ အရွား လူမ်ားသိရသည္။ မယား ေရဝတီသည္ သဒၶါ သီလ ညံ့ေခ်၍ အသက္ မေသခင္ကပင္ ငရဲရြာသုိ႕ ဘီလူးတို႕ ဆြဲငင္ခ်ေခ်သည္။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဗာရာဏသီ မိဂဒါဝုန္ေတာ၌ ေနေတာ္မူေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္၌ သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ အမ်ဳိးသားျဖစ္ေသာ နႏၵိယအမည္ရွိေသာ ဥပါသကာသည္ သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံု၏။ ရတနာသံုး ပါးကို ၾကည္ညိဳ၏။ ေပးလွဴတတ္ ေသာ အေလ့ရွိ၏။ ဒါနရွင္ျဖစ္၍ သံဃာေတာ္အား လုပ္ေကြၽး၏။ ထိုအခါ နႏိၵယ၏ မိဘတို႕သည္ ေရွး ႐ႈျဖစ္ေသာအိမ္မွ ဦးရီး သမီးျဖစ္ေသာ ေရဝတီကို နႏၵိယထံ ပို႕ေဆာင္လိုကုန္၏။ ထိုေရဝတီကို သဒၶါတရားမရွိ ေသာ မိန္းမျဖစ္၍ နႏိၵယ အလိုမရွိ။ နႏိၵယ၏ အမိသည္ ေရဝတီကုိ ရွင္မသင္သည္ ဤအိမ္သို႕လာ ၍ သံဃာေတာ္အား ေနရာခင္းျခင္း အစရွိေသာ အလံုးစံုေသာ ဝတ္ကိုျပဳ ေလာ့။ ယင္းသို႕ ျပဳသည္ရွိေသာ္ သင့္အား ငါ့သားသည္ ႏွစ္သက္လတၱံ႕ ဟုဆိုဆံုးမ၏။

ေရဝတီလည္း ဆံုးမတိုင္းလုိက္ နာ၍ ျပဳ၏။ ထိုအခါ အမိသည္ ေရဝတီကား ဆုံးမလြယ္၏ဟု သား အားၾကားေသာ္ သားလည္း ဆံုးမ လြယ္မူကားေကာင္း၏ဟု ဝန္ခံ၍ ထို သူႏွစ္ဦးတို႕ကို ေန႕ရက္အခ်ိန္မွတ္ သား၍ ထိမ္းျမားကုန္၏။ နႏိၵယက ေရဝတီကို ရွင္မသည္ အကယ္၍ ရဟန္း သံဃာ ငါ့မိ ငါ့ဘတို႕ကို ႐ိုေသစြာ လုပ္ေကြၽးျငားအံ့။ သင္ကား ဤအိမ္ ၌ေနျခင္းငွာရလတၱံ႕။ မေမ့မေလ်ာ့လင့္ဟု ဆံုးမ၏။ ေရဝတီလည္း ေကာင္းပါၿပီ ဟု ဝန္ခံ၏။

စိုးစင္းေသာ ကာလပတ္လံုး သဒၶါကဲ့သို႕ အစဥ္လိုက္လ်က္ သားႏွစ္ ေယာက္တို႕ကို ဖြားျမင္၏။ နႏိၵယ၏ မိဘတို႕သည္လည္း ေသကုန္၏။ အိမ္ ၌အလံုးစံုေသာ စည္းစိမ္သည္ ေရ ဝတီအားသာျဖစ္၏။ နႏိၵယလည္း အလွဴရွင္ႀကီးျဖစ္၍ သံဃာေတာ္အား လုပ္ေကြၽး၏။ အထီးက်န္ ခရီးသြား အစရွိသည္တို႕ကိုလည္း အိမ္တံခါး၌ ခ်က္ၿမဲ ဝတ္ကုိ ျဖစ္ေစ၏။ ဣသိ မိဂဒါဝုန္ေတာ၌ ေလးခုေသာ တိုက္ ခန္းတို႕ျဖင့္ တန္ဆာဆင္အပ္ေသာ မုခ္ ထြက္ေလးခုရွိေသာ ေက်ာင္းကို ေဆာက္လုပ္ၿပီးလွ်င္ အင္းပ်ဥ္ေညာင္ ေစာင္းအစရွိသည္တို႕ကို ခင္း၍ ဘုရားအမႉးရွိေသာ သံဃာေတာ္အား လွဴၿပီးလွ်င္ ဘုရားသခင္လက္ေတာ္၌ ေရစက္ခ်၍ ေဆာင္ႏွင္း၏။ အလွဴေရစက္ခ်သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ တာဝတႎသာနတ္ျပည္၌ အလ်ားအနံ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ ယူဇနာ၊ အေစာက္ ယူဇနာ တစ္ရာရွိေသာ ရတနာခုနစ္ ပါးႏွင့္ျပည့္စံုေသာ နတ္သမီးအေပါင္း ျဖင့္ ေၾကြးေၾကာ္သံရွိေသာ နတ္ျပာသာဒ္သည္ (ဂီ၊ ေက်ာစ) ေပါက္၏။ ရွင္ေမာဂၢလာန္သည္ နတ္ျပည္၌ ေဒသစာရီ လွည့္လည္လတ္ေသာ္ ထိုျပာသာဒ္ကိုျမင္၍ လာၿပီးလွ်င္ ပရိ သတ္ေလးပါးအလယ္တြင္ ဘုရား သခင္ကုိ ဘုန္းေတာ္ ႀကီးလွေသာ အရွင္ ဘုရား ျပဳအပ္ေသာ ေကာင္းမႈရွိကုန္ ေသာ လူတို႕၏ လူ႕ျပည္၌တည္ကုန္စဥ္ နတ္ဗိမာန္ေပါက္မည္ေလာ ဟု ေလွ်ာက္၏။

သဗၺညဳဘုရားလည္း ေမာဂၢလန္ သင္သည္ နႏိၵယ၏ နတ္ဗိမာန္ကို ကိုယ္တိုင္ပင္ ျမင္အပ္ သည္ မဟုတ္တံုေလာ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါဘုရားကုိ ေလွ်ာက္ထား ျပန္သနည္း ဟု မိန္႕ေတာ္မူေသာ္ ဤသို႕ ဟုတ္ေပသည္ အရွင္ ဘုရား ဟု ေလွ်ာက္ထား၏။

ထို႕ေနာင္မွ ေမာဂၢလာန္အား သဗၺညဳ ဘုရားသည္ အရပ္တစ္ပါးသို႕သြား၍ ၾကာျမင့္မွ ျပန္ေသာ ေယာက်္ားကို အေဆြ ခင္ပြန္းတို႕သည္ ခရီးဦးႀကိဳဆိုလ်က္ ႏွစ္သက္စြာ ခံယူသကဲ့သို႕ ထို႕အတူ ျပဳအပ္ေသာ ေကာင္းမႈရွိေသာ ဤပစၥဳပၸန္ေလာကမွ တမလြန္ေလာကသို႕ သြားေသာသူကို မိမိျပဳအပ္ေသာ ေကာင္းမႈတို႕သည္ ဆီးႀကိဳလ်က္ ႏွစ္သက္စြာခံယူ၏ဟု တရားေဟာေတာ္ မူ၏။

နႏိၵယလည္း ထုိစကားကို ၾကား၍ အတုိင္းထက္အလြန္ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈတို႕ကိုျပဳ၏။

ဤသို႕ေသာ ဝတၴဳသက္ေသျဖင့္ မိဂဒါဝုန္ေတာ၌ ေလးခုေသာ တိုက္ခန္းတို႕ျဖင့္ တန္ဆာဆင္အပ္ေသာ မုခ္ထြက္ေလးခုရွိေသာ ေက်ာင္းေတာ္ကို နႏိၵယလုလင္ႏွင့္ ေရဝတီတို႕ေဆာက္ ေသာ ေက်ာင္းေတာ္တည္းဟု မွတ္ရမည္။

၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကားၿပီး၏။

၁း၂း၃၂။ ။ ေယာက္်ား ဝမ္းဝယ္၊ သေႏၶလြယ္၊ ဘယ္ျပဳ မီးမ ေနသနည္း၏ အေျဖ ကား-

ေယာက်္ားဝမ္း၌ သေႏၶသည္ သူတစ္ထူးက ေပးအပ္ေသာ သေႏၶ မဟုတ္ သဘာဝဓမၼ ေယာက်္ားတို႕၌ ရွိရင္း သေႏၶျဖစ္သည္။ ယခုေလာက ၌ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူက ဤမည္ေသာ ဝတၴဳကို ေဆာင္ပါေလဟူ သကဲ့သို႕ မာတုဂါမတို႕မွာ သူတထူး တို႕ကေပးမွရေသာ သေႏၶျဖစ္၍ အၿမဲ ေဆာင္ျခင္းငွာမတတ္ႏိုင္ရကား မီးေန ျခင္းဆင္းရဲကိုခံရသည္။ ေယာက်္ား တို႕မွာ ဤကဲ့သို႕ မီးေနျခင္း ဆင္း ရဲမရွိ၊ ၄င္းစကားသည္ ႏႈတ္မဆိတ္ ေျပလည္႐ုံ စကားလွ စကားျပမႈျဖင့္ ဆိုအပ္ေသာ စကားဟု မမွတ္အပ္။

ထို႕ေၾကာင့္ သဠာယတန သံ ယုတ္က်မ္းဝယ္ မာတုဂါမသံယုတ္၌ ကမၻာရွည္လ်ား က်င္လည္ညားေသာ္ လည္း ေယာက်ာ္းတို႕ႏွင့္ မဆက္ဆံ ေသာ အာေဝနိကျဖစ္ေသာ မီးေနျခင္း ဟုဆိုအပ္ေသာ ဆင္းရဲ သားဖြားရ ျခင္းဆင္းရဲ၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ရျခင္း ဆင္းရဲတို႕ကုိ မိန္းမျဖစ္ေသာ သူတို႕ အားသာခံရေၾကာင္းကုိ ထင္ရွားေစလို ၍-

ပုနစ ပရံ ဘိကၡေဝ မာတုဂါေမာ ဂဗၻိနီ ေဟာတိ၊ ဣဒံ ဘိကၡေဝ မာတု ဂါမႆ တတိယံ အာေဝနိယံ ဒုကၡံ၊ ယံ မာတုဂါေမာ ပစၥႏုေဘာတိ၊ အည ေၾတဝ ပုရိေသဟိ။ ပုနစ ပရံ ဘိကၡ ေဝ မာတုဂါေမာ ဝိဇာယတိ၊ ဣဒံ ဘိကၡေဝ မာတုဂါမႆ စတုတၴံ အာ (ဂု၊ ဝမ္းစ) ေဝနိကံ ဒုကၡံ ယံ မာတု ဂါေမာ ပစၥႏုေဘာတိ အညေၾတဝ ပုရိေသဟိ။ ပုနစပရံ ဘိကၡေဝ မာတုဂါေမာ ပုရိသႆ ပါရိစရိယံ ဥေပတိ ဣဒံ ေခါ ဘိကၡေဝ မာတုဂါမႆ ပဥၥမံ အာေဝ နိကံ ဒုကၡံ ယံ မာတုဂါေမာ ပစၥႏု ေဘာတိ၊ အညေၾတဝ ပုရိေသဟိ။ ဣမာနိ ေခါဘိကၡေဝ ပဥၥ မာတုဂါ မႆ အာေဝနိကႆ ဒုကၡာ ယာနိ မာတုဂါေမာ ပစၥႏုေဘာတိ အည ေၾတဝ ပုရိေသဟီတိ ဟု မိန္႕ေတာ္ မူၿပီ။

အနက္ကား ဘိကၡေဝ ရဟန္း တို႕၊ ပုနစပရံ တစ္ပါးတံု၊ မာတုဂါ ေမာ မာတုဂါမသည္။ ဂဗၻိနီ ကိုယ္ဝန္ ေဆာင္ရျခင္းသည္ ေဟာတိ ျဖစ္၏။ ဘိကၡေဝ ရဟန္းတို႕။ ဣဒံ ဤကိုယ္ ဝန္ေဆာင္ရျခင္းသည္ မာတုဂါမႆ မာတုဂါမအား။ တတိယံ သံုးခု ေျမာက္ေသာ အာေဝနိကံ ေယာက်္ား တို႕ႏွင့္ မဆက္ဆံေသာ ယံဒုကၡံ အၾကင္ဆင္းရဲသည္။ အတၴိ ရွိ၏။ တံ ဒုကၡံ ထိုဆင္းရဲကို ပုရိေသဟိ ေယာက်္ားတို႕မွ အေညေၾတဝ ၾကဥ္ ၍သာလွ်င္ မာတုဂါေမာ မာတုဂါမ သည္ ပစၥနုေဘာတိ ခံရ၏။ မာတု ဂါေမာ မာတုဂါမသည္ ဝိဇာယတိ ဖြားရ၏။ မာတုဂါေမာ မာတုဂါမ သည္ ပုရိသႆ ေယာက်္ား၏ ပါရိ စရိယံ အလုပ္အေကြၽး အျဖစ္သို႕ ဥေပတိ ေရာက္၏။ ဘိကၡေဝ ရဟန္း တို႕။ ဣမာနိ ေခါ ပဥၨ ဤငါးပါး တို႕သည္ မာတုဂါမႆ မာတုဂါမ အား အာေဝနိကာ အသီးအျခား ျဖစ္ ကုန္ေသာ ေယာက်္ားတို႕ႏွင့္ မဆက္ ဆံကုန္ေသာ၊ ယာနိ ဒုကၡာနိ အၾကင္ ဒုကၡတို႕သည္ ေဟာႏၲိ ျဖစ္ကုန္၏။ တာနိ ထိုဆင္းရဲျခင္းတို႕ကို ပုရိေသ ဟိ ေယာက်္ားတို႕မွ အညေၾတဝ ၾကဥ္၍သာလွ်င္ မာတုဂါေမာ၊ မာတု ဂါမသည္ ပစၥႏုေဘာတိ ခံရ၏။

ဤသို႕ စသည္ျဖင့္ သဂၤါယနာ သံုးတန္တင္ေသာ က်မ္းတို႕၌ တိုက္ ႐ိုက္လာသည္လည္း တစ္ခ်က္။ ေလာက နီတိ၌လည္း
ပတိကုလကၤတာ ဥာတိ၊ ဝိေယာေဂါစ ဒဟရိဝ။

ဥတုနိ ဂဗၻိနီ ဇာယိ၊ သာဒရံ ပါရိစာရိယာ။

ပုရိေသဟိ အညေၾတဝ၊ ဒုကၡာ မာတုဂါမႆိေမ ဟုမိန္႕ၿပီ။

အနက္ကား ဒဟရိဝ ငယ္ကတည္းကလွ်င္ ပတိကုလကၤတာ၊ လင္၏အိမ္သို႕ လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း။ ဥာတိဝိေယာဂါစ၊ ေဆြမ်ဳိးတို႕ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း။ ဥတုနိ၊ ဥတုဟူေသာ အညစ္အေၾကးကုိ ေဆာင္ရျခင္း ေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ ဂဗၻိနီ၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ရျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ ဇာယိ ဖြားရျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ သာဒရံ ႐ိုေသစြာ ပါရိစရိယာ၊ လင္ကိုလုပ္ေကြၽးရျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း။ မာတုဂါမႆ၊ မာတု ဂါမအား ဣေမ ဒုကၡာ ဤဆင္းရဲ တို႕သည္ ပုရိေသဟိ ေယာက်္ားတို႕မွ အေညေၾတဝ၊ ၾကဥ္၍ သာလွ်င္ ေဟာႏၲိ ျဖစ္ကုန္၏။

ဤသို႕ က်မ္းဂန္တို႕၌ ဆိုေသာ ေၾကာင့္ မီးယပ္ေနေသာ ဆင္းရဲ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ရေသာ ဆင္းရဲတို႕ကို ေယာ(ဂု၊ ေက်ာစ)က်္ားတို႕အား မဆက္ဆံ မိန္းမတို႕သာခံရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ရွင္မဟာသီလဝံသ အေက်ာ္သည္ ႏွစ္သစ္တစ္ရာ၊ ကမၻာရွည္လ်ား၊ က်င္လည္ျငားလည္း၊ ေယာက်္ား တရံ၊ မဆံဘူးေလ၊ မီးယပ္ေနသား၊ အေသတတန္၊ ကိုယ္ဝန္လည္းစဲြ၊ ဆင္းရဲတိုင္ထိ၊ သားသည္မိတို႕ ဟူ၍ စပ္ေလသည္။

ဤသို႕ စပ္ရာ၌ ႏွစ္သစ္ဟူသည္ကား တဖန္ဆုိလိုသည္၊ အဖန္အရာ အဖန္အေထာင္ ကမၻာမ်ားစြာ က်င္ လည္ျငားေလေသာ္လည္း ေယာက်္ား တို႕ႏွင့္ တဖန္တဆစ္မွ် မဆက္ဆံ ဟူလုိသည္၊ ေယာက်္ားတို႕၌ရွိေသာ သေႏၶသည္ သူတစ္ပါးကေပး၍ရ ေသာ သေႏၶမဟုတ္။ ဓမၼတာ သေဘာ အားျဖင့္ ရွိရင္းသေႏၶျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မီးမေနသည္ဟု မွတ္ရမည္။
၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကားၿပီး၏။

၁း၂း၃၃။ ။ ႏွစ္ရာေက်ာ္ ကယ္၊ စြန္းေလးဆယ္၊ ဘယ့္ႏွယ္ ႏို႕ထိန္း တိုက္သနည္း ၏ အေျဖကား-

အလြန္ရွည္ေသာ မိန္းမ၊ အလြန္ နိမ့္ေသာမိန္းမ၊ အလြန္ႀကံဳေသာမိန္းမ၊ အလြန္ဆူေသာ မိန္းမ၊ သားျမတ္ရွည္ ေသာမိန္းမ၊ အလြန္မည္းေသာ မိန္းမ၊ အလြန္ျဖဴေသာ မိန္းမ၊ ေခ်ာင္းဆိုး ေသာမိန္းမ၊ ကုတ္ဟီးရွိေသာ မိန္းမ ဤသို႕ အတိဒီဃ အစရွိေသာ အျပစ္ တို႕ကို ၾကဥ္၍မရွည္ေသာ သားျမတ္ရွိ ေသာ ၿမိန္ျမတ္ေသာ ႏို႕ရည္ရွိေသာ ႏွစ္ရာ့ေလးက်ိပ္ေသာ ႏို႕ထိန္းတို႕ကို ေပး၍ တိုက္ေစသည္ဟု မူဂပကၡ ဇာတ္၌ လာသည္။

အဘယ္သို႕ ႏွစ္ရာ့ေလးက်ိပ္ ေသာ မိန္းမတို႕ကို တိုက္ေစသနည္း။ တစ္ေန႕တညဥ့္ နာရီ ၆ဝ ရွိသည္။ တစ္နာရီေသာ္ ႏုိ႕ထိန္းေလးေယာက္ အလွည့္လွည့္ ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္း ရသည္ျဖစ္ရကား ၆ဝ တည္၍ ၄ ေယာက္ႏွင့္ ေျမႇာက္။ ႏွစ္ရာ့ေလးက်ိပ္ ျဖစ္ေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မူဂပကၡ ဇာတ္၌ စတုသ႒ိ ဓာတိေယာ ဟု ဆိုေလသည္။

စတုသ႒ိဓာတိေယာကား ဂုဏိ တသခ်ၤာျဖစ္၍ ႏွစ္ရာ့ေလးက်ိပ္ေသာ ေမာင္းမတို႕ကုိဟု နိႆယဆရာမ်ား ျမန္မာျပန္ေတာ္မူၾကသည္။ ဤဆို အပ္ခဲ့ၿပီးသည့္အတိုင္းပင္ မွတ္ရမည္။

၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကားၿပီး၏။

၁း၂း၃၄။ ။ တျခား ကြၽန္းဝယ္၊ တို႕ကြၽန္းႏွယ္၊ အိုင့္က်ယ္ ေနာ တတ္ ရွိလိမ့္နည္း ၏ အေျဖကား-
မဟာေခါ ဘိကၡဴ ဇမၺဳဒီေပါ ပုရတၴိမ ဗာဟာ ဒြိေယာဇနသဟ ႆနိ ပစၧိမဗာဟာ ဒိြေယာဇန သဟ ႆာနိ ဥတၱရဗာဟာ ဒိြေယာဇန သဟႆာနိ ဒကၡိဏဗာဟာ စတၱာရိ ေယာဇန သဟႆာနိ ေသာ ပရိေကၡ ေပန ဒသေယာဇနသဟႆာနိ သကဋမုေခါ အယံဒီေပါ ဟု ေဟာ ေတာ္မူသည္။

အနက္ကား ဘိကၡဴ ရဟန္း ဇမၺဴ ဒီေပါ ဇမၺဴဒီပါကြၽန္းသည္ မဟာ အလြန္က်ယ္၏။ ပုရတၴိမ ဗာဟာ အေရွ႕ျပင္တို႕သည္ ဒိြေယာဇနသဟ ႆာနိ ယူဇနာႏွစ္ေထာင္တို႕သည္ ေဟာႏၲိျဖစ္ကုန္၏။ ပစၧိမ ဗာဟာ အေနာက္ျပင္တို႕သည္ ဒိြေယာဇတသ ဟႆာနိ ယူဇနာႏွစ္ေထာင္တို႕သည္ ေဟာႏၲိ ျဖစ္ကုန္၏။ ဥတၱရ ဗာဟာ ေျမာက္ျပင္တို႕သည္ ဒိြေယာဇန (ဂူ၊ ဝမ္းစ) သဟႆာနိ ယူဇနာႏွစ္ ေထာင္တို႕သည္ ေဟာႏၲိ ျဖစ္ကုန္၏။ ဒကၡိဏဗာဟာ ေတာင္ အျပင္တို႕ သည္ စတၱာရိေယာဇနသဟႆာနိ ယူဇနာ ေလးေထာင္တို႕သည္ ေဟာႏၲိ ျဖစ္ကုန္၏။ အယံဒီေပါ ဤကြၽန္း သည္ သကဋ မုေခါ လွည္းဦး သဏၭာန္ရွိ၏။

ဤကြၽန္းတည္ဟန္ကား အေရွ႕ အျပင္သည္ ယူဇနာႏွစ္ေထာင္၊ အေနာက္အျပင္သည္ ယူဇနာႏွစ္ ေထာင္၊ ေျမာက္အျပင္သည္ ယူဇနာ ႏွစ္ေထာင္စီရွိ၏။ ေတာင္အျပင္သည္ ယူဇနာေလးေထာင္ရွိ၏။ အဝန္းအား ျဖင့္ ယူဇနာတစ္ေသာင္းရွိ၏။ ကြၽန္း ၏ သဏၭာန္ကား လွည္းဦးကင္း သဏၭာန္ရွိ၏ဟူသတည္း ထိုကြၽန္း၏ အျပင္၌ အာယာမ ဝိတၴာရေတာ တိသ ဟႆ ေယာဇန ပမာေဏ ဟိမဝါ ပဗၺေတာ ပတိ႒ိေတာ ဟု မိန္႕ၿပီး ဤသို႕ အ႒ကထာတြင္ လာ သည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟိမဝႏၲာ ေတာင္မင္းသည္ ဇမၺဴဒီပါကြၽန္း၏ ေျမာက္ကြၽန္းဦး၌ အလ်ား အနံအား ျဖင့္ ယူဇနာသံုးေထာင္အတိုင္းအရွည္ ရွိေသာ ပမာဏ၌တည္၏။ အေစာက္ အားျဖင့္ ယူဇနာငါးရာရွိ၏။ ရွစ္ ေသာင္းေလးေထာင္ အထြဋ္ရွိ၏။ ထက္ဝန္းက်င္မွစီးေသာ ငါးရာေသာ ျမစ္ႀကီးတို႕ျဖင့္ ဆန္းက်ယ္ကုန္၏။ အနဝတတ္အိုင္မွထြက္ေသာ ေရပြန္ ကား ဇမၺဴဒိပ္ကြၽန္းကို ယူဇနာ ေလးေထာင္အရပ္ကို လႊမ္းႏိုင္၏။ ယူဇနာ သံုးေထာင္ အတိုင္းအရွည္ရွိေသာ အရပ္ကိုကား လူတို႕ေနကုန္၏။ ထို ဟိမဝႏၲာေတာ၌ကား ၿမိန္ျမက္ေသာ အသီးကုိ ေဆာင္ေသာ သစ္ပင္၊ ေမႊး ႀကိဳင္ေသာ အနံ႕ကိုေဆာင္ေသာ ပန္းမ်ဳိးသစ္ပင္တို႕ျဖင့္ ျပည့္စံုကုန္၏။ တန္ခိုးႀကီးေသာ နတ္တို႕၏ ေနရာ လည္းျဖစ္ကုန္၏။ မိုးဆီးႏွင္းတို႕ျဖင့္ သည္းထန္စြာရြာကုန္၏။ ဟိမဝႏၲာ ေတာ၏ အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္လည္း ထို ေတာဝန္းက်င္ အရပ္တို႕ကုိ ဟိမဝႏၲာ ဟုေခၚေဝၚကုန္၏။ ထိုဟိမဝႏၲာေတာ အရပ္ကို လူႏွင္ႏွင္တို႕မေရာက္ႏိုင္။ တန္ခိုးရွိေသာ ရဟန္းတုိ႕သာ ေရာက္ ႏိုင္ကုန္၏။ ငါတို႕ သဗၺညဳတဘုရား ရွင္သည္ တာဝတႎသာ၌ ဝါတြင္းသံုး လအဘိဓမၼာကို ေဟာေတာ္မူေသာ အခါ နံနက္ကို ဥတၱရကု႐ုကြၽန္း၌ ဆြမ္းခံေတာ္မူ၍ အနဝတတ္အိုင္၏ အနီး ဆြမ္း ဘုဥ္းေပးေတာ္မူ၏။ ေန႕အခါ ထိုအရပ္ စႏၵကူးေတာ၌ အသွ်င္သာရိပုတၱရာ တစ္ပါးသာလွ်င္ ခစားအပ္သည္ျဖစ္၍ ေနေတာ္မူ၏။

ဤသို႕လွ်င္ ငါတို႕ ဇမၺဴဒီပကြၽန္း ၌သာ အနဝတတ္အိုင္ ရွိေၾကာင္းကို က်မ္းဂန္တို႕၌လာသည္။ တစ္ပါး ေသာ ကြၽန္းတို႕၌ အနဝတတ္အိုင္ရွိ လွ်င္လည္း သာရတၴဒီပဋီကာ ေလာ ကဝိဒူအဖြင့္ ဇိနာလကၤာရဋီကာ စေသာ က်မ္းႀကီး က်မ္းခိုင္တို႕၌ လာ ေကာင္းသည္။ လာလည္း မလာေသာ ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ထုိမွတစ္ပါး ေသာ အာဒိ ကပၸက်မ္း ကပၸ ဝဏၰ နာက်မ္း ပရိတ္ႀကီး ဋီကာက်မ္းတို႕၌ လည္း မလာ မဆိုျဖစ္၍ ငါတို႕ ဇမၺဴ ဒီပါကြၽန္းမွတစ္ပါး အျခားေသာ ကြၽန္းတို႕၌ အနဝတတ္အိုင္ ရွိသည္ ဟု အတတ္မယူသာ။

မံုေရြးဆရာေတာ္(ဂူ၊ ေက်ာစ)က တတ္စိန္႕ေထြလာခ်ီး၍ ၾကည့္ကန္ရွင္ နႏၵဓဇကို -၅၅ပါး ပုစၧာေမးရာ ၄င္း ဆရာသည္ ေထြလာတတ္ဖြယ္ ခ်ီး၍ ေျဖဆိုေသာ မံုေရြးအေမး ၾကည့္ကန္ အေျဖတြင္ ဇမၺဴကြၽန္းသို႕ သံုးကြၽန္း တို႕မွာ ဟိမဝါေတာ ရွိလွည့္ေသာရွင့္ ဟု ဟိမဝါေတာ ရွိေၾကာင္းကို ေျဖ ေသာေၾကာင့္ အနဝတတ္အိုင္လည္း ရွိသည္ဟု မွတ္သင့္သည္။

၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကားၿပီး၏။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။