ယခင္အပတ္မွ အဆက္

၁း၂း၂၃။ ။ စို႕သက္ တန္႕ႏြယ္၊ ေကာင္းကင္လယ္၊ ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သနည္း ၏ အေျဖကား-

အေနာက္က ေနေက်ာက္၍ အေရွ႕က တိမ္၌ အထူးထူးအျပားျပား အဆင္းအေရာင္ထင္သည္ကို 'သက္ တန္႕'ေရး အေရွ႕က ေနေက်ာက္၍ အေနာက္က တိမ္၌ အဆင္းအေရာင္ အထူးထူးအျပားျပား ထင္သည္ကို စို႕ ဟုေခၚေဝၚသည္။ သိၾကား (ခါး၊ ေက်ာစ) မင္းလက္နက္ႏွင့္တူေသာေၾကာင့္ ဣႏၵာဝုဓ၊ ဣႏၵဓႏု ဟုလည္း သမုိက္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ သာရသဂၤဟ၌ သူရိယ ရံသိေယာစ ေမဃဝ လာဟက မာဂမၼ သုဝ႗ာ ဟုတြာ အာေလာကနိ ပညာယႏၲိ၊ တံေလာကာ ဣႏၵစာေပါတိ ဝဒႏၲိ၊ တထာဟိ ေသာ ပုဗၺေဏွ ပညာယမာေန ပစၧိမ ဒိသာယံ ပညာယတိ၊ သာယေဏွ ပုရတၴိမ ဒိသာယံ ဟုမိန္႕ၿပီ။

အနက္ကား သူရိယရံသိေယာ စ၊ ေန၏အေရာင္တို႕သည္လည္း ေမဃဝလာဟကံ၊ မုိးတိမ္လႊာသို႕ အာဂမၼ ေရာက္လတ္၍ (ဝါ) စြဲ၍။ သုဝဋာ ေကာင္းစြာ လံုးကုန္သည္။ ဟုတြာ ျဖစ္၍ အာေလာကာနိ နီျပာ ဝါအေရာင္တို႕သည္ ပညာယႏၲိ ထင္ကုန္၏။ တံ ထိုမိုးတိမ္ေတာင္၌ ေနေရာင္ဟပ္၍ ထင္လတ္ေသာ အေရာင္ကုိ ဣႏၵစာေပါတိ နတ္ေလး သက္တန္႕ေရး ဟူ၍ ေလာကာ လူတို႕ သည္ ဝဒႏၲိ ဆိုကုန္၏။ တထာဟိ ထို႕ေၾကာင့္သာလွ်င္ ေသာ ထိုအေရာင္ သည္ ပုဗၺေဏွ နံနက္အခါ၌ ပညာယ မာေန ထင္လတ္ေသာ္ ပစၧိမ ဒိ သာယံ အေနာက္မ်က္ႏွာ၌ ပဥၨာယတိ ထင္၏။ သာယေဏွ ညခ်မ္းအခါ၌ သဥၨာယမာေန ထင္လတ္ေသာ္ ပုရတၱိမဒိသာယံ အေရွ႕မ်က္ႏွာ၌ ပညာယတိ ထင္၏။

သည္ကိုရည္၍- ငလ်င္ ေတာ္လည္း စနည္း တေဘာင္ တိမ္ေတာက္ နီေျပာက္ စို႕ေရာက္ တံခြန္၊ လွည့္ဖန္ နကၡတ္ ေနၾကတ္ စႏၵာ ဥကၠာ ပ်ံသန္း၊ လဝန္း တာရာ ခ်ဥ္းနင္းလာသား၊ သုဘာ သုဘ ဖတ္ထ နိမိတ္ စသည္ျဖင့္ စပ္ေလသည္။

ထို႕ေၾကာင့္ ေနေရာင္သည္ မိုး တိမ္လႊာသို႕ေရာက္၍ အထူးထူးထင္ ျမင္သည္ကို စို႕သက္တန္႕ဟု မွတ္ရမည္။
၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကားၿပီး ၏။

၁း၂း၂၄။ ။ ေရွ႕ေနာက္ သြယ္သြယ္၊ တန္း၍ ႏြယ္၊ ေနစြယ္ထြက္ေၾကာင္း ဘယ္သို႕ နည္း ၏ အေျဖကား-
အ႒သာလိနီ အ႒ကထာ၌

ဥတုေတာ သမု႒ိတံ သုဒၶ႒ကံ ဥတုသမု႒ာနံ နာမ။ တသၼႎဥတု အညံ အ႒ကံ သမု႒ာေပတိ ဣဒံ ဥတု ပစၥယံနာမ။ တသၼႎပိ ဥတု အညံ အ႒ကံ သမု႒ာေပတိ၊ ဣဒံ ဥတု ပစၥယဥတုသသမု႒ာနံ နာမ။ ဧဝံ တိ ေႆာေယဝ သႏၲတိေယာ ဃေ႗တံု သေကၠာတိ၊ န တေတာ ပရံ။ ဣမ မတၴံ အႏုပါဒိႏၷ ေကနာပိ ဒီေပတံု ဝ႗တိ။ ဥတုသမု႒ာေနာ နာမ ဝလာ ဟေကာ။ ဥတုပစၥယာ နာမ ဝု႒ိ ဓာရာ။ ေဒေဝ ပန ဝုေ႒ ဗီဇာနိ ဝိ႐ူဟႏၲိ ပထဝီ ဂႏၶံ မုဥၨတိ၊ ပဗၺတာ နီလာ ခါယႏၲိ သမုေဒၵါ ဝုၯုတိ၊ ဧတံ ဥတုပစၥယဥတုသမု႒ာနံ နာမ။ (ပ) အာကာေသ အႏၲလိေကၡ ဟတၴိမၸိ ဒေႆတိ အႆမၸိ ဒေႆတိ၊ ရထမၸိ ဒေႆတိ၊ ဝိဝိဓမၸိ ေသနာ ဗ်ဴဟံ ဒေႆတီတိ ဣဒံ စိတၱပစၥယ ဥတုသမု႒ာနနံ နာမ ဟူ၍ မိန္႕ၿပီ။

အနက္ကား ဥတုေတာ ဥတု ေၾကာင့္ သမု႒ိတံ ျဖစ္ေသာ သုဒၶ ႒ကံ သက္သက္ေသာ အ႒ကလာပ္ သည္ ဥတုသမု႒ာနံ နာမ ဥတုလွ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွိသည္ မည္၏။ တသႎၼ ထိုဥတုသမု႒ာန္၌ ပဝတၱံ ျဖစ္ေသာ ဥတုပိ ဥတုသည္လည္း အညံ တစ္ ပါးေသာ အ႒ကံ ရွစ္ပါးေသာ ႐ုပ္ကို သမု႒ာေပတိ ျဖစ္ေစ၏။ ဣဒံ ဤႏွစ္ ဆင့္ေျမာက္ေသာ႐ုပ္သည္ ဥတုပစၥယံ နာမ ဥတုသမု႒ာန္လွ်င္ အေၾကာင္း ျပဳသည္ မည္၏။ တသၼႎပိ ထုိႏွစ္ခု ေျမာက္ေသာ ႐ုပ္လည္း ပဝတၱံ ျဖစ္ ေသာ ဥတု၊ ဥတုသည္ အညံ တစ္ ပါးေသာ ႐ုပ္ကုိ သမု႒ာေပတိ တစ္ ဖန္ျဖစ္ေစ၏။ ဣဒံ ဤသံုးဆင့္ ေျမာက္ေသာ ႐ုပ္သည္ ဥတုပစၥယ ဥတုသမု႒ာနံ နာမ ဥတုေၾကာင့္ ျဖစ္ ေသာ႐ုပ္လွ်င္ အေၾကာင္းရွိေသာ ႐ုပ္ မည္၏။ ပ၊ ဧဝံ ဤသို႕ တိေႆာ ေယဝသႏၲတိေယာ၊ သံုးပါးကုန္ေသာ ျဖစ္စဥ္တို႕သည္သာလွ်င္ ဃေ႗ တံု စပ္ျခင္းငွာ။ သေကၠာတိ တတ္ ႏိုင္၏။ တေတာ ပရံ ထို႕ထက္ အလြန္ န သေကၠာတိ မတတ္ႏိုင္။ ဣမမတၱံ ဤသို႕ေသာ အနက္ကုိ အႏုပါဒိႏၷေကနပိ ကံေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႐ုပ္ျဖင့္လည္း ဒီေပတံု (ဂ၊ ဝမ္းစ) ျပျခင္းငွာ ဝ႗တိ သင့္၏။

ဥတု သမု႒ာေနာ နာမ၊ ဥတု သမု႒ာန္မည္သည္ကား။ ဝလာဟ ေကာ မိုးတိမ္တိုက္တည္း။ ဥတု ပစၥယာ နာမ၊ ဥတုပစၥယတို႕ မည္ သည္ကား။ ဝု႒ိဓာရာ မိုးေရ အယာဥ္ တို႕တည္း။ ေဒေဝ၊ မိုးသည္ ဝုေ႒ ပန ရြာသည္ရွိေသာ္ကား။ ဗီဇာနိ ျမက္ မ်ဳိး သစ္ပင္မ်ဳိးတုိ႕သည္ ဝိ႐ူဟႏၲိ ေပါက္ၾကကုန္၏။ ပထဝီေျမႀကီး သည္ ဂႏၶံ၊ အနံ႕ကုိ မုဥၥတိ၊ လြတ္၏။ ပဗၺတာေတာင္တုိ႕သည္ နီလာစိမ္းညိဳ ကုန္လ်က္ ခါယႏၲိ ထင္ကုန္၏။ သမုေဒၵါ သမုဒၵရာ သည္ ဝၯုတိ ႀကီးပြား၏။ ဧတံ ဤ သေဘာသည္ ဥတုသမု႒ာနံနာမ ဥတုေၾကာင့္ ျဖစ္ ေသာ ႐ုပ္လွ်င္အေၾကာင္းရွိေသာ ႐ုပ္မည္၏။ (ပ) အာကာေသ ေကာင္း ကင္၌။ အႏၲလိေကၡ ေျမမိုး အၾကား ၌။ ဟတၴိမၸိ၊ ဆင္႐ုပ္ ကိုလည္း ဒေႆတိ ျပ၏။ အႆမၸိ ျမင္း႐ုပ္ကို လည္း ဒေႆတိ ျပ၏။ ရထမၸိ ရထား႐ုပ္ကုိလည္း ဒေႆတိ ျပ၏။ ဝိဝိဓံ အထူးထူးအျပားျပားေသာ ေသနာဗ်ဴဟမၸိ စစ္ဗ်ဴဟာကိုလည္း ဒေႆတိ ျပ၏။ ဣတိ ဣဒံ ဤသို႕ ထင္ျပျခင္းသည္ စိတၱပစၥယဥတုသမု ႒ာနံ နာမ စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ဥတုသမု႒ာန္မည္၏။

ဤသို႕ တိမ္ေတာင္ တိမ္ငုတ္ ၌ ဥတုေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ေနျခည္ ေရာင္ ဟပ္ေသာေၾကာင့္ အညိဳ အျပာ အဝါ အနက္ စေသာ အထူး ထူးေသာ ဥတုသမု႒ာန္ ထင္ရကား သံုးဆင့္ေသာအေၾကာင္းျဖင့္ ေနစြယ္ ထြက္သည္ဟု မွတ္ရမည္။

၄င္းပုစၧာ၏ ဝသဇၨနာကား ၿပီး၏။

၁း၂း၂၅။ ။ ခ်မ္းေအး စံပယ္၊ ေလညင္း သြယ္၊ ေလဝယ္ ဓာတ္ေပါင္း ဘယ္မွ်နည္း ၏ အေျဖကား-

ႀကိဳ႕တက္ျခင္း အထက္သို႕ ဆန္ တက္ျခင္းကုိ ျဖစ္ေစတတ္ေသာ ဥဒၶဂၤ မ ဝါေယာဓာတ္လည္းတစ္ပါး၊ က်င္ ႀကီးက်င္ငယ္တုိ႕ကုိ ထုတ္ေစတတ္ ေသာ ေအာက္သို႕ စံုတတ္ေသာ အေဓာဂမ ဝါေယာဓာတ္လည္း တစ္ပါး၊ အအူတုိ႕၏ အျပင္၌ တည္ေသာ ကုစၧိသယ ဝါေယာဓာတ္လည္း တစ္ပါး၊ အအူအတြင္း၌တည္ေသာ ေကာ ႒ာသယ ဝါေယာဓာတ္လည္း တစ္ပါး ေကြးျခင္း ဆန္႕ျခင္း သြားျခင္း ရပ္ျခင္း ထိုင္ျခင္း အိပ္ျခင္းကို ျဖစ္ေစတတ္ေသာ အဂၤါႀကီးငယ္တုိ႕ကုိ ေလွ်ာက္ေသာ အဂၤမဂၤါႏုသာရီ ဝါ ေယာဓာတ္လည္း တစ္ပါး၊ ထြက္ သက္ ဝင္သက္ကို ျဖစ္ေစတတ္ေသာ အႆာသ ပႆာသ ဝါေယာဓာတ္ လည္း တစ္ပါး၊ ဤေျခာက္ပါး ေသာ အစုသည္ အေၾကာင္းတစ္ပါး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဧကဇမည္၏။ အ႒သာလိနီ အ႒ကထာ၌လည္း ဥဏွသမေယ ဝါတပါနံ ဝိဝရိ တြာ၊ ဝါေတန သရီရံ ပဟာရာေပႏၲာ ႒ိေတာ မႏၵမေႏၵ ဝါေတန ပဟရာေႏၲာ ကိဥၨာပိ တတၴ ပထဝီပိ အတၴိေတ ေဇာပိ အတၴိ ဝါ တေမဝ ပန အာဘုဇတိ။ ဧဝံ အာဘုဝေသန အာရမၼဏံ ကေရာတိ နာမ ဟု မိန္႕ ၿပီ။

အနက္ကား ဥဏွ သမေယ၊ ပူေသာအခါ၌။ ဝါတပါနံ ေလလႊတ္ တံခါးကုိ ဝိဝရိတြာ ဖြင့္၍ ဝါေတန ေလျဖင့္ သရီရံ (ဂ၊ ေက်ာစ) ကိုယ္ ကို ပဟာရာေပေႏၲာ၊ ခတ္ေစ၍။ ႒ိေတာတည္၏။ မႏၵမေႏၵဝါ ညႇင္း ညႇင္းေသာ ယပ္ေလတုိ႕ကိုလည္း ပဟာရာေႏၲာ ခပ္ေစလ်က္။ ႒ိေတာ တည္၏။ တတၴ ထိုေလ၌ ပထဝီပိ ပထဝီ ဓာတ္သည္လည္း ကိဥၨာပိ အတၴိ အကယ္၍ ရွိ၏။ ေတေဇာပိ ေတေဇာ ဓာတ္သည္လည္း။ ကိဥၨာပိ အတၴိ အကယ္၍ ရွိ၏။ ပန ထိုသို႕ ရွိေသာ္လည္း ဝါတေမဝ ေလဟူ၍ သာလွ်င္ အာဘုဇတိ ႏွလံုးသြင္း၏။ ဧဝံ ဤသို႕။ အာဘုဇနဝေသန ႏွလံုးသြင္းျခင္း၏ အစြမ္းျဖင့္ အာရမၼဏံ အာ႐ံုကုိ ကေရာတိ နာမ ျပဳသည္ မည္၏။

ဤသို႕ အ႒ကထာ၌ ပထဝီ ေတေဇာ ဝါေယာ ဓာတ္သံုးပါးကိုသာ လာသည္။ ၾကြင္းေသာ႐ုပ္ တုိ႕မလာ။ ယင္းသို႕ မလာေသာ္ လည္း အဝိနိေဗၻာဂ႐ုပ္သည္ မကင္း ေကာင္းရကား ၄င္းရွစ္ပါးလုံး ရွိ သည္ဟု မွတ္ရမည္။

၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကား ၿပီး၏။

၁း၂း၂၆။ ။ ကမ်ဥ္းနီ ငယ္၊ ဆင္ ႀကီး က်ယ္၊ ဘယ္သူ စိတ္ရ မ်ားသနည္း။ ၏ အေျဖ ကား-

အဘိဓမၼတၴ ဝိဘာဝနီက်မ္း၌ ဒြိေဟတုကာေဟတုကာနံ ဥာဏသမၸယုတၱဝိပါကအပၸနာဇဝန ဝဇၨိတာနိ ဧကစတၱာလီသ၊ အပါယိ ကာနံ တာေနဝ ဒိြေဟတုက ဝိပါက ဝဇၨိတာနိ သတၱတႎၱသ ဝီထိ စိတၱာနီ တိ ဒ႒ဗၺံ ဟု မိန္႕ၿပီ။

အနက္ကား ဒိြေဟတုကာေဟ တုကာနံ ဒိြဟိတ္ပုဂၢိဳလ္ သုဂတိ အဟိတ္ ပုဂၢိဳလ္တို႕အား ဥာဏ သမၸယုတၲ ဝိပါက အပၸနာဇဝနဝဇၨိ တာနိ၊ ဥာဏသမၸယုတ္ မဟာဝိပါက္ ေလးခု အပၸနာေဇာသည္ ၾကဥ္အပ္ ကုန္ေသာ။ ဧကစတၱာလီသ ေလးဆယ့္တစ္ခုေသာ စိတ္တို႕သည္ ဘဝႏၲိ ျဖစ္ကုန္၏။ အပါယိကာနံ အပါယ္ပုဂၢိဳလ္တို႕အား။ တာေနဝ ထို ေလးဆယ့္တစ္ခုေသာ စိတ္တို႕တြင္ ဒိြေဟတုကဝိပါကဝဇၨိတာနိ ဒိြဟိတ္ ဝိပါက္ေလးခုသည္ ၾကဥ္အပ္ကုန္ ေသာ သတၱတၱႎသ ဝီထိ စိတၱာနိ သံုးဆယ္ခုနစ္ခုေသာ ဝီထိစိတ္တုိ႕ သည္ ဘဝႏၲိ ျဖစ္ကုန္၏။ ဣတိ ဤသို႕ ဒ႒ဗၺံ မွတ္အပ္၏။

ဒုဂၢတိအေဟတုကာနံ သတၱတၱႎ သလဗၻႏၲိ ဟူ၍လည္း မိန္႕ျပန္ၿပီ။

အနက္ကား ဒုဂၢတိ အေဟတု ကာနံ ဒုဂၢတိအဟိတ္ ပုဂၢိဳလ္တို႕အား သတၱတၱႎသ အကုသိုလ္စိတ္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ခု ဟသိတုပၸါဒ္ ၾကဥ္ေသာ အဟိတ္စိတ္ သတၱရသ မဟာကု သိုလ္စိတ္ ရွစ္ခုအားျဖင့္ သံုးဆယ္ ခုနစ္ခုေသာစိတ္တို႕ကုိ လဗၻႏၲိ ရအပ္ ကုန္၏။

ဤသို႕ သေခၤပဋီကာ၌ လာေသာ ေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ ဆလံ ကဝံ။ ဆလံ ဒုဂၢတိအဟိတ္ပုဂၢိဳလ္၌ အကု သုိလ္စိတ္ဒြါဒါသ၊ ဟသိတုပၸါဒ္ၾကဥ္ ေသာ အဟိတ္စိတ္ သတၱရသ မဟာ ကုသိုလ္စိတ္ ရွစ္ခုအားျဖင့္ သံုးဆယ့္ ခုႏွစ္ခုေသာ စိတ္တို႕ကုိ ရအပ္ကုန္၏။ ကဝံ သုဂတိ အဟိတ္ပုဂၢိဳလ္ ဒိြဟိတ္ ပုဂၢိဳလ္တို႕၌ အကုသိုလ္စိတ္ ဒြါဒသ ဟသိတုပၸါဒ္ ၾကဥ္ေသာ အဟိတ္စိတ္ သတၱရသ မဟာကုသိုလ္စိတ္ရွစ္ခု မဟာဝိပါတ္ဥာဏ သမၸယုတ္ေလးခု အားျဖင့္ ေလးဆယ္တစ္ခုေသာ စိတ္ တို႕ကို ရအပ္ကုန္၏။

ဤသို႕ (ဂါ၊ ဝမ္းစ) ပရမတၱဗိႏၶဳ ဝစီသာရတၴစေသာ က်မ္းတုိ႕၌ လာေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ အတိခုဒၵ က ကာယရွိေသာ ကျမင္းနီ၌လည္း သံုးဆယ့္ခုနစ္ခုပင္။ အတိမဟႏၲ ကာယရွိေသာ ဆင္၌လည္း သုံးဆယ့္ ခုနစ္ခုပင္ မွတ္ရမည္။ အသွ်င္ ေကာကၠဋမေထရ္ကား ၾကက္တေမာ့သာ အရပ္ေတာ္ရွိသည္။ အသွ်င္ ေကာကၠဋမေထရ္မွ တစ္ပါးေသာ မေထရ္တို႕သည္ ႀကီးေသာကိုယ္ေတာ္ ရွိေသာ္လည္း စိတ္ငါးဆယ့္ေလးခုစီသာ ရသကဲ့သို႕ ပုဂၢိဳလ္သည္ ဒုဂၢတိ အဟိတ္ပုဂၢိဳလ္ ခ်ည္းျဖစ္၍ ဆင္ႏွင့္ကမ်ဥ္းနီသည္ စိတ္ မထူးျခား ေသာ အျဖစ္ကုိ သိအပ္ မွတ္အပ္ သည္။

၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကား ၿပီး၏။

၁း၂း၂၇။ ။ လူနတ္ ကိုးကြယ္၊ သီဟိုဠ္ဝယ္ ဘယ္သို႕စက္ဦး ရွိသနည္း၏ အေျဖ ကား-

ေဗာဓိေတာ အ႒ဝေႆ ကလ်ာဏိယံ မဟိအကၡိကနာဂရာ ေဇန နိမႏိၲေတာ ဘဂဝါ ပဥၨဟိ ဘိကၡဳသေတဟိ ပရိဝုေတာ လကၤာဒီ ပမာဂမၼ ကလ်ာဏီေစတိယ႒ာေန ကေတ ရတနာမ႑ေပ နိသိေႏၷာ ဘတၱကိစၥံ ကတြာ သမႏၲကုေဋ ပဒံ ဒေႆတြာ အဂမာသိဟု မိန္႕ၿပီ။ အဓိပၸာယ္ကား မဟာေဗာဓိမွ ရွစ္ဝါေျမာက္ေသာ ဝါေတာ္၌ ကလ်ာ ဏီျမစ္နား၌ မဟိအကၡိက အမည္ရွိ ေသာ နဂါးမင္းသည္ ပင့္ဖိတ္အပ္ သည္ျဖစ္၍ ျမတ္စြာဘရားသည္ ငါးရာေသာ ရဟန္းအေပါင္းၿခံရံလ်က္ လကၤာဒီပမည္ေသာ သီဟိုဠ္ကြၽန္းသို႕ ကပ္ေတာ္မူ၍ ကလ်ာဏီ ေစတီတည္ရာအရပ္၌ ေဆာက္လုပ္အပ္ေသာ ရတနာမ႑ပ္၌ ေနေတာ္မူၿပီး၍ ဆြမ္းစားျခင္းကိစၥကိုျပဳလွ်င္ သမႏၲ ကူဋေတာင္ထိပ္၌ ပါဒေစတီ ေတာ္ကိုျပ၍ ၾကြေတာ္မူသည္ဟု သာမညသာ လာသည္။ လာဟန္ ကား-

တတၴ သတၱာဟံ ဝသိတြာ ဝါဏိဇၨဂါေမ ပိ႑ာယ စရိတြာ တြံ ဣေဓဝ ဝႆာဟီ တိ ပုဏၰေတၴရံ နိဝေတၱတြာ အႏၲေရ နမၸဒါနဒီနာမ အတၴိ တႆ တီရံ အဂမာသိ နမၸဒါနာဂရာဇာ သတၴဳ ပစၥဳဂၢမနံ ကတြာ နာဂဘဝနံ ပေဝေသတြာ တိဏၰံ ရတနာနံ သကၠာရံ အကာသိ သတၱာ တာသဓမၼံ ကေထတြာ နာဂ ဘာဝနာ နိကၡမိေသာ မယွံ ဘေႏၲ ပရိစရိတဗၺံ ေဒထာတိ ယာစိ ဘဂဝါ နမၸဒါနဒီတိေရ ပါဒေစတိယံ ဒေႆ တိတံ ဝိစီသု အာဂတာသု ပိဒီယတိ ေတသု ဝိဝရီယတိ မဟာ သကၠာရ ပတၱံ အေဟာသိ သတၱာ တေတာ နိကၡမိတြာ သစၥဗႏၶပဗၺတံ ဂႏ႖ာ သစၥဗႏၶံ အာဟ တယာ မဟာဇ ေနာ အပါယမေဂၢ ၾသတာရီေတာ တြံ ဣေဓဝ ဝသိတြာ ဧေတသံ လဒၶႎ ဝိသဇၨာေပတြာ နိဗၺာနမေဂၢ ပတိ႒ာဟီ တိ ေသာပိ ပရိစရိတဗၺံ ယာစိ သတၱာ ဃနပိ႒ိ ပါသာေဏ အလႅမတၱိ ကပိ႑မွိ လဥၨနံဝိယ ပါဒေစတိယံ ဒေႆတိ ဟူ၍ျဖစ္၏။

ဤငါတို႕ ဇမၺဴဒိပ္ကြၽန္း၌ ပါဒ ေစတီေတာ္သည္လည္း စက္ဦးဘယ္ သို႕ခ်သည္ဟု မလာ။ သာမညသာ လာသည္။ (ဂါ၊ ေက်ာစ) ထိုပါဌ္ ဝယ္ အဓိပၸာယ္ကား ထိုတန္ေဆာင္း ဝန္းသ႑ာန္ေဆာက္ေသာ ေက်ာင္း၌ ခုနစ္ရက္ ေနေတာ္မူ၍ ဝါဏိဇၨဂါမ၌ ဆြမ္းအလို႕ငွာ ၾကြေတာ္မူ၍ သင္သည္ ဤဝါဏိဇၨဂါမ၌ ေန ရစ္ေလာ့ဟု ပုဏၰေထရ္ကုိ ျပန္ေစ၏။

ခရီးအၾကား၌ နမၸဒါ ျမစ္သည္ ရွိ၏။ ထိုနမၸဒါျမစ္၏ ကမ္းသို႕ၾကြေတာ္မူ၏။ နမၸဒါမည္ေသာ နဂါးမင္း သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ခရီးဦးႀကိဳ ျပဳ၍ နဂါးျပည္သို႕ ဝင္ေလၿပီးလွ်င္ သံုးပါးေသာ ရတနာတို႕ျဖင့္ ပူေဇာ္ ျခင္းကိုျပဳ၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထို နဂါးမင္းအား တရားေဟာေတာ္မူ၍ နဂါးျပည္မွ ထြက္ခဲ့၍ အရွင္ဘုရား အကြၽႏ္ုပ္အား ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ ေပးေတာ္မူပါ ဟု ေတာင္းပန္၏။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ နမၸဒါျမစ္၏ ကမ္းထိပ္၌ ပါဒေစတီကိုျပေတာ္မူ၏။ ထိုပါဒေစတီေတာ္သည္ လိႈင္းတန္ပိုးတို႕ လာကုန္သည္ ရွိေသာ္ ဖံုးကြယ္ ေလ၏။ ထိုလိႈင္းတန္ပိုးတို႕ကုိ ဖြင့္၍ ႀကီးစြာေသာ ပူေဇာ္ျခင္းသို႕ ေရာက္ သည္ ျဖစ္၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုနမၸဒါျမစ္မွ ထြက္ခဲ့၍ သစၥဗႏၶ ေတာင္ထိပ္သို႕ၾ<ြကေတာ္မူ၍ သစၥဗႏၶ ရေသ့ကို သစၥဗႏၶ သင္သည္ လူမ်ား အေပါင္းကို အပါယ္ခရီးသို႕ခ်၏။ သင္သည္ ဤအရပ္၌ ေန၍ ထိုလူတို႕၏ အယူကို စြန္႕ေစ၍ နိဗၺာန္ခရီး ကို တည္ေစေလာ့ဟု မိန္႕ေတာ္မူ၏။

ထိုသစၥဗႏၶရေသ့သည္လည္း ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ရာ ေပးေတာ္မူပါဟု ေတာင္းပန္ျပန္၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း တခဲနက္ေသာ ေက်ာက္ျဖာ၌ စိုေသာ ေျမစိုင္ခဲ၌ ေရးသကဲ့သုိ႕ ပါဒေစတီေတာ္ကို ျပေတာ္ မူ၏။

ဤသို႕လွ်င္ ငါတို႕ ဇမၺဴဒီပါ ကြၽန္း နမၸဒါျမစ္နား၌ျပေတာ္မူေသာ ပါဒေစတီေတာ္ သစၥဗႏၶေတာင္ထိပ္၌ ျပေတာ္မူေသာ ပါဒေစတီေတာ္ ႏွစ္ဆူ တို႕ကုိ စက္ဦး မည္သည့္အရပ္သို႕ လွည့္၍ ခ်ေတာ္မူသည္ဟုမလာ။ သီဟိုဠ္ကြၽန္း သမႏၲ ကူဋေတာင္ထိပ္၌ ျပေတာ္မူေသာ ပါဒေစတီ၌ အရပ္ဝိေသသ စက္ဦး လွည့္ေၾကာင္းကုိမလာ။ ဤသို႕ မလာေသာ္လည္း ငါတို႕ ဇမၺဴဒီပါကြၽန္း နမၸဒါျမစ္နား၌ ပါဒေစတီေတာ္ သစၥဗႏၶေတာင္ထိပ္၌ ပါဒေစတီေတာ္ႏွစ္ဆူတို႕သည္ အေရွ႕သို႕ စက္ဦးလွည့္၍ အထင္အရွား ရွိသည္။ သီဟိုဠ္ကြၽန္း သမႏၲ ကုဋေတာင္ထိပ္၌ ပါဒေစတီေတာ္၏ အျမြက္ကုိ စာေစာင္ငယ္တြင္ ေတာင္ ႏွာေမာင္းေပၚ၌ စိမ္းညိဳေသာ ေက်ာက္ ျဖာႀကီးထက္တြင္ အေနာက္သို႕ စက္ဦးလွည့္၍ လက္ဝဲ စက္ေတာ္ရာ ရွိသည္ဟု သီဟိုဠ္ေရာက္ စာမ်ားတြင္ လာသည္။

၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကားၿပီး၏။

၁း၂း၂၈။ ။ ေနမီး လ ၾကယ္၊ ေရာင္ျခည္ သြယ္၊ ဘယ္ သည့္ ႐ုပ္ဟု ဆိုမည္နည္း ၏ အေျဖကား-
စႏၵမ႑လႆ ဝဏၰနိဘာ၊ သူရိယမ႑လႆ ဝဏၰနိဘာ၊ တာရက႐ူပါနံ ဝဏၰနိဘာ၊ အာဒါသ မ႑လႆ ဝဏၰနိဘာ၊ မဏိသခၤ မုတၱေဝဠဳရိယႆ ဝဏၰနိ(ဂိ၊ ဝမ္းစ) ဘာ မိန္႕ၿပီ။

လဝန္း၏ အေရာင္ ေနဝန္း၏ အေရာင္ နကၡတ္တို႕၏ အေရာင္ ေၾကးမံုဝန္း၏ အေရာင္ ခ႐ုသင္း ပုလဲ ေက်ာက္မ်က္ရြဲတို႕၏ အေရာင္တို႕သည္ ႐ူပါယတနခ်ည္းျဖစ္သည္ဟု ေဟာေတာ္မူေသာေၾကာင့္ မီးေရာင္တိုက္႐ိုက္ မပါေသာ္လည္း သြင္းသျဖင့္ ႐ူပါယတန ႐ူပဓာတ္ပင္ဟု ဆုိအပ္သည္။ သစၥာသံခိပ္၌လည္း- ကမၼစိတၱနလေႏၶဟိ ပိ႑ာ နဝ စ သတၱ စ။

စတၱာေရာ ေဒြစ ဝိေညယ်ာ သဇိေဝ ေဒြ အဇီဝေကဟု မိန္႕အပ္၏။

အနက္ကား ကမၼစိတၱနလေႏၶ ဟိကံစိတ္ ဥတု အာဟာရတို႕ေၾကာင့္ ဇာတာ ျဖစ္ကုန္၏။ ပိ႑ာ ကလာပ္တို႕ကို နဝစ ကိုးစင္းတို႕ကို လည္းေကာင္း။ သတၱစ ခုနစ္စင္း တုိ႕ကိုလည္းေကာင္း။ စတၱာေရာစ ေလးစင္းတို႕ကိုလည္းေကာင္း။ ေဒြစ  ႏွစ္စင္းတို႕ကိုလည္းေကာင္း။ သဇီေဝ အသက္ ရွိရာ၌ ဝိေညယ်ာ သိအပ္ ကုန္၏။ အ ဇီဝေက အသက္မရွိရာ ၌ ေဒြႏွစ္စင္းတို႕ကို ဝိေညယ်ာ သိအပ္ကုန္၏။

ကလာပ္ဟူသည္ကား တစ္ခ်က္တည္းေသာ ႐ုပ္တို႕၏ အေပါင္းအစည္းတည္း။ အသက္ရွိေသာ သတၱဝါတို႕၏ သႏၲာန္၌ကား ကမၼဇ ကလာပ္ ကိုးစည္း၊ စိတၱဇကလာပ္ ခုနစ္စည္း၊ ဥတုဇကလာပ္ ေလးစည္း၊ အာဟာရဇကလာပ္ ႏွစ္စည္းအားျဖင့္ ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္စည္းေသာ ကလာပ္တို႕ကို ရကုန္၏။ အသက္မရွိေသာ ေတာေတာင္ ေရေျမမီး အစရွိသည္တုိ႔၌ကား ဥတုဇ ကလာပ္ႏွစ္စည္းကိုသာ ရ၏။

ထို႕ေၾကာင့္ ေနေရာင္ မီးေရာင္ လေရာင္ ၾကယ္ေရာင္တို႕သည္ သုဒၶ႒ ဥတုဇ႐ုပ္ကလာပ္ဟုမွတ္ရ မည္။

၄င္းပုစၧာ၏ ဝိသဇၨနာကားၿပီး၏။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။