လွ်ပ္တစ္ျပက္ မဲဇလီ ပံုရိပ္မ်ား
ေကာင္းကင္၌ တိမ္စိုင္တိမ္ခဲ တခ်ဳိ႕ကြက္တိကြက္က်ား ျဖစ္ေပၚေနေသာ္လည္း အပူဓာတ္မွာ သိသိသာသာ ေလ်ာ့မသြား။ အနည္းငယ္ သက္သာ႐ံုမွ်သာ ရွိ၏။ လမ္းေဘးဝဲယာမွာ မုန္းေခ်ာင္းေရ၏ အစိမ့္ဓာတ္ေၾကာင့္ စိမ္းစိမ္းစိုစို ရွိေနေသာ္လည္း ေတာင္ကုန္းကြက္လပ္ တခ်ဳိ႕တြင္ တံလွ်ပ္ပမာ အပူလိႈင္းမ်ား ထေနသည္။
ကြၽန္ေတာ္ စီးနင္းလိုက္ပါလာေသာ ဂ်စ္ကားေလးေပၚတြင္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ျဖစ္ေသာ ေမာင္ခက္က်ဴ(ေရႊစကု)လည္း ပါလာသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ဆရာဦးျမင့္ေဆြ (ခြာညိဳေဆြ)လည္း ေႏြေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ ျဖစ္ေန၍ အားလပ္သျဖင့္ လိုက္ပါလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အမ်ဳိးသားမ်ားႏွင့္အတူ စကုၿမိဳ႕မွ သာသနာ့ ေဝပုလႅ အသင္းသူ(တစ္နည္းအားျဖင့္) ေဘာဇနကာရီ အသင္းသူမ်ား ျဖစ္ေသာ အန္တီေမာ္၊ အန္တီေက်ာ္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ဇနီး ေဒၚသိန္းႏြဲ႕တို႕လည္း ပါလာၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕သည္ စကုၿမိဳ႕၏ ဘာသာေရးပြဲမ်ား ကို အတူတကြဝိုင္းဝန္းေဆာင္ရြက္ ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါ၏။
ကြၽန္ေတာ္တို႕သည္ ပူျပင္းေသာ ေႏြရာသီ ေန႕တစ္ေန႕၏ နံနက္ ၈း၄၅ နာရီတြင္ စကုၿမိဳ႕မွ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ လယ္ကိုင္းၿမိဳ႕သို႕ေျခာက္မိုင္ ေမာင္းရၿပီး ပြင့္ျဖဴၿမိဳ႕သို႕ ၁၃ မိုင္ ေမာင္းရသည္။ ကိုးနာရီခြဲတြင္ ပြင့္ျဖဴ ၿမိဳ႕သို႕ေရာက္ၿပီး ဆည္ေတာ္မဲဇလီ ေျမာင္းေဘာင္လမ္းအတိုင္း ခရီးဆက္ လက္ထြက္ခြာခဲ့ၾကသည္။ ပြင့္ျဖဴၿမိဳ႕နယ္သည္ ေႏြစပါးစီမံကိန္းတို႕ကို ႏွစ္စဥ္ ခ်မွတ္အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိရာ မုန္းေျမာင္း အတြင္း၌ ျမစိမ္းေရာင္ေရလႊာတို႕မွာ ေျမာင္းႏႈတ္ခမ္းသား ထိမတတ္ပင္ ျဖစ္သည္။
ဤသို႕ျဖင့္ အုတ္ဖို သနဝေက်း ရြာမ်ားအနီး မုန္းေခ်ာင္းေတာင္ဘက္ မလွမ္းမကမ္းေနရာရွိ ၿမိဳ႕စဖိုေစတီ ေတာ္ႀကီးရွိရာသို႕သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ ရင္း ဘက္စံုနဝကမၼအတြက္ အလွဴေတာ္ေငြမ်ား ထည့္ဝင္လွဴဒါန္းခဲ့ၾကသည္။ အနီးဝန္းက်င္ေက်းရြာမ်ားမွ အလွည့္က်ေဂါပကမ်ား လာေရာက္ ေစာင့္ေရွာက္ရေၾကာင္း ယေန႕အလွည့္ က်ေဂါပကလူႀကီး ဘဘဦးသန္းေရႊက ေျပာျပသည္။ အုတ္တိုက္အေဆာက္ အအံုအတြင္းမွ ေရွးေဟာင္း ဘုရားဆင္းတုေတာ္ ႏွစ္ဆူကိုလည္း ေရႊေရာင္ဝင္းလက္စြာျဖင့္ သပၸာယ္ၾကည္ညိဳဖြယ္ ဖူးေျမာ္ခြင့္ရခဲ့ၾကသည္။
''ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေလးဆူတို႕ရဲ႕ ႐ံုေလး႐ံုအပါအဝင္ ေစတီေတာ္ႀကီးတစ္ဆူျဖစ္လို႕ ထူးျခားတယ္လို႕ ဆုိရမွာပါ။ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အအံုေတြ ရွိေနေသးသလို သာသနိက အေဆာက္အအံုသစ္ေတြလဲ တိုးခ်ဲ႕ ေဆာက္လုပ္ေနတဲ့အတြက္ သာဓုေခၚၾကပါစို႕ဗ်ာ''
ဆရာေမာင္ခက္က်ဴ(ေရႊစကု) ကေျပာလာသည္။
''ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕လာၿပီး တရားဘာဝနာ ပြားမ်ားအားထုတ္ဖို႕ ေကာင္းတဲ့ေနရာ တစ္ေနရာပါပဲဗ်ာ။ ေအးခ်မ္းၿငိမ္သက္ၿပီး တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ရွိလို႕ စိတ္ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ ေနမွာကေတာ့ မလြဲဧကန္ပါပဲဗ်ာ''ဟု ကြၽန္ေတာ္က မွတ္ခ်က္ေပးလိုက္သည္။ ကားဆရာေလးကုိ ဝင္းခ်ဳိကေတာ့ ကားကိုကြၽမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္စြာ ေမာင္းေနသည္။ ေျမာင္းေဘာင္လမ္း ဆိုေသာ္လည္း ခ်ဳိင့္ခြက္မရွိသေလာက္ ရွားသည္။ ကတၱရာလမ္းေခ်ာေတာ့ မဟုတ္ေပ။ မုန္းေခ်ာင္းအတြင္း၌ စကုၿမိဳ႕ အိုင္းမဆည္ေျမာင္းတစ္ေလွ်ာက္ မေတြ႕ႏိုင္ေသာ ေခ်ာင္းတစ္ထပ္၊ ေျမာင္းတစ္ထပ္ေနရာ အေတာ္မ်ား မ်ားေတြ႕ရသည္။ ေခ်ာင္းကအေပၚက၊ ေျမာင္းကေအာက္မွာ။ ေခ်ာင္းထဲ မွာကသဲျပင္ေတြသာေတြ႕ရသည္။ ေခ်ာင္းေရကတစ္စက္မွ်မရွိ။ မိုးမွမရြာ ပဲကိုး။
ေျမာင္းေရကိုအလွ်ံပယ္လႊတ္ ေပးထား၍ ေႏြစပါးမ်ားစိုက္ပ်ဳိးထား ရာ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ ႐ႈ၍မဆံုး။ မၾကာမီ ဆည္ေတာ္ရြာဟူေသာ ဆိုင္း ဘုတ္ကို ခံ့ခံ့ညားညား ေတြ႕ရသည္။ ရြာဦးေက်ာင္းအတြင္းသို႕ ဝင္၍ကား ရပ္နားကာ အားလံုးေက်ာင္းေပၚသို႕ တက္ၾကသည္။ စကုၿမိဳ႕က စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္ မဟာဂႏၳဝါစက ပ႑ိတ ဘဒၵႏၲဥတၱရ အရွင္သူျမတ္၏ ဘာသာေရးေဆာင္ရြက္ပဲြမ်ားတြင္ ဆည္ေတာ္ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္၏ ကူညီပံ့ပိုးမႈပါရွိၿမဲျဖစ္၏။ တစ္ႏွစ္က စာသင္တိုက္ ၂၅ ႏွစ္ျပည့္ ေငြရတုပြဲႏွင့္ မႏွစ္က စာသင္တိုက္ မဟာဘံုကထိန္ အလွဴေတာ္ပြဲႀကီးမ်ားတြင္ အင္တုိက္အားတိုက္ ေစတနာ ထက္သန္စြာပါဝင္လွဴဒါန္းခဲ့ၾကေသာ ေက်းရြာႀကီးတစ္ရြာ ျဖစ္ေလသည္။
ရြာဦးေက်ာင္းသို႕ေရာက္ခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္မွာ ၁၁ နာရီထိုးၿပီျဖစ္ရာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ တပည့္သံဃာမ်ား ဆြမ္းဘုဥ္းေပး၍အၿပီးတြင္ မိမိတို႕အဖြဲ႕ကို စားပြဲဝိုင္းႀကီးအျပည့္ ဟင္းခြက္ေပါင္းစံုျဖင့္ ေကြၽးေမြးဧည့္ခံပါသည္။ အေမာအပန္းေျဖ၍စားၾက ေသာက္ၾကသည္မွာ ဗိုက္ျပည့္သည္အထိ။ ဟင္းခတ္ဇြန္းေတြမွာလည္း လက္မ်ားစြာေၾကာင့္ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ ကူးလူးေနၾကရွာသည္မွာ သနားစရာ။ ထမင္းစားေသာက္ၿပီးေသာအခါ ရာသီစာ သရက္သီး၊ ပိႏၷဲသီးႏွင့္ အျခားစားဖြယ္ရာမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံျပန္သည္။
ဆည္ေတာ္ေက်ာင္း၏ေတာင္ဘက္ မလွမ္းမကမ္း ေနရာတြင္ ေဆာက္လုပ္ဆဲ ဓမၼာ႐ံုႀကီးတစ္ခုရွိရာ ထိုေနရာသို႕ အဖြဲ႕လိုက္ေရာက္ၾကသည္။ ဓမၼာ႐ံုႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထူးျခားခ်က္အခ်ဳိ႕ကုိ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါး ကေျပာလာသည္။
''ဒီဓမၼာ႐ံုႀကီး ေအာင္ျမင္ဖို႕ အမ်ဳိးသမီးအလွဴရွင္ေတြဆီက အလွဴ ခံရတာပါ။ အလွဴခံတဲ့ေနရာမွာ လူတိုင္းအျမတ္တႏိုး ထားၾကတဲ့ ဆံပင္ေတြကိုျဖတ္ၿပီး ရက္ရက္ေရာေရာ လွဴၾကတာပါ။ တခ်ဳိ႕ေဒသေတြမွာ ဆံပင္ အလွဴခံၿပီး ေရာင္းရတဲ့ေငြနဲ႕ တံတား ႀကီးေတြတည္ေဆာက္ၾကတာ ဒကာႀကီးတို႕ၾကားဖူးၾကမွာပါ''ဟု စိတ္ ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပေနသည္။ ဓမၼာ႐ံု အတြင္းတစ္ေနရာတြင္ ဆံပင္အလွဴရွင္တို႕၏ ဓာတ္ပံုႏွင့္ မွတ္တမ္းအခ်က္ အလက္မ်ားကုိ သံုးထပ္သားေပၚတြင္ ကပ္၍ျပသထားသည္ကို ျမင္ၾကရသည္။
ဓမၼာ႐ံုမွာ အမိုးမ်ား မိုးၿပီးေသာ္လည္း အကာႏွင့္ျပတင္းေပါက္မ်ား တပ္ဆင္ရန္လိုေသးသည္။ အခင္းမွာလည္း ေလာေလာဆယ္ မုန္းေခ်ာင္းအတြင္းမွ ေက်ာက္စရစ္ခဲမ်ား အျပည့္။
ဓမၼာ႐ုံ၏ေခါင္းရင္းပိုင္း ဂႏၶကုဋီတုိက္ရွိ ဘုရားခန္းတြင္ ပန္းခ်ီေရးသား ျခယ္မႈန္းထားသည္မွာ ေဗာဓိေညာင္ပင္သည္ စိမ္းေမွာင္၍ ေဆးသားမ်ားပင္ မေျခာက္ေသးေပ။ ပန္းခ်ီလက္ရာရွင္၏ အမည္ကို ရွာေဖြၾကည့္ရာ ကိုျမင့္ဟန္ဟူ၍ ေရးထုိးထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
''လက္စသတ္ေတာ့ ကိုယ့္မိတ္ေဆြပန္းခ်ီဆရာက ဒီမွာလာၿပီး လက္စြမ္းျပခြင့္ ရခဲ့တာကိုး။ ဒီဓမၼာ႐ံု ဘုရားခန္းက ပန္းခ်ီလက္ရာရွင္က စကုၿမိဳ႕မွာ ခ်ည္ပန္းထိုးပန္းခ်ီနဲ႕ နာမည္ရခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ ေယာက္ပဲဘုရား။ သူ႕လက္ရာကို ၿမိဳ႕ကဝါသနာရွင္ေတြ အသိအမွတ္ျပဳဖို႕ ႏွစ္ႀကိမ္၊ သံုးႀကိမ္ေလာက္အထိ ျပပြဲလုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ခ်ည္ပန္းထိုးပညာကို မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြအတြက္ သင္တန္းေတာင္ ဖြင့္ခဲ့ေသးတယ္ ဘုရာ့''
ကြၽန္ေတာ္က အံ့ၾသဂုဏ္ယူစြာျဖင့္ ဦးဇင္းေလးကုိေျပာျပမိသည္။
ကိုျမင့္ဟန္မွာ ပန္းပ်ဳိးလက္ အမည္ျဖင့္ ခ်ည္ပန္းထိုးပညာကို သင္တန္းပို႕ခ်ေပးရင္း ဓာတ္ပံုပညာရပ္ကို ေလ့လာခဲ့ရာ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္က ဓာတ္ပံု ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုသုိ႕ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ သည္။ မေကြးတိုင္း ၂၆ ၿမိဳ႕နယ္ရွိ ႐ႈခင္း၊ သမိုင္းဝင္ အေဆာက္အအံု၊ လမ္းတံတား၊ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အေဆာက္အအံုမ်ားကုိ ႐ႈခ်င္စဖြယ္ ေျမလတ္အလွဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲေခါင္းစဥ္ ျဖင့္ မေကြးၿမိဳ႕၌ ပထမအႀကိမ္အျဖစ္ က်င္းပခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ထိုၿပိဳင္ပြဲတြင္ ခ်ည္ပန္းထိုးပညာရွင္ ဓာတ္ပံုဆရာ လက္သစ္ကုိျမင့္ဟန္က ဒုတိယဆု ဆြတ္ခူးရရွိသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ဂုဏ္ ယူခ့ဲၾကသည္။ သတင္းသမားက ဂ်ာနယ္တခ်ဳိ႕တြင္ ေပးပို႕၍ေဖာ္ထုတ္ကာ တိုင္းသိျပည္သိတင္ျပခဲ့၏။ ကိုျမင့္ ဟန္ၿပိဳင္ပြဲဝင္ရန္ ႐ိုက္ကူးခဲ့ေသာ ပံုမွာ ယခုကြၽန္ေတာ္တို႕ ေရာက္ရွိေနသည့္ ဆည္ေတာ္ရြာႏွင့္ မဲဇလီရြာသို႕ ဆက္သြယ္တည္ေဆာက္ထားေသာ ႀကိဳးတံတားႀကီးပံုပင္ ျဖစ္သည္။ မဲဇလီ ရြာဘက္က ေကာင္းကင္အျမင့္ဆီမွ ႐ိုက္ကူးထား၍ပံုမွာ ရွင္းလင္းျပတ္ သားကာ မုန္းေခ်ာင္းေရျပင္ႏွင့္ ေတာေတာင္႐ႈခင္း သဘာဝမွာလည္း ေပၚလြင္လွသည္။
''ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းနဲ႕ ရြာဘက္သြားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြမွာ လွ်ပ္စစ္မီးႀကိဳးေတြ သြယ္တန္းထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးလိုင္းက ဒီဘက္ေက်းရြာေတြမွာ ေရာက္ရွိသံုးစြဲခြင့္ ရၿပီးလား''ဟု ဆရာဦးျမင့္ေဆြက လွ်ပ္စစ္ႀကိဳးသြယ္တန္းမႈကို ၾကည့္၍ေမးလာေနသည္။
''မဟုတ္ဘူး ဒကာႀကီးရ၊ စပါးခြံေလာင္စာသံုး ဘြိဳင္လာစက္တစ္လံုးကို ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးစနစ္နဲ႕ ရြာသူရြာသားေတြ စုေပါင္းဝယ္ထားတာ။ ေနဝင္တာနဲ႕ စက္ေမာင္းၿပီးရြာထဲကို မီးေပးတာပါ။ ၁ဝ နာရီ၊ ၁၁ နာရီ ေလာက္အထိ စက္ေမာင္းၿပီးေန႕စဥ္ ေပးတာမို႕ စက္ရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ စပါးခြံကေတာ့ လုိတာေပါ့။ ရြာထဲမွာ ဆန္စက္တစ္လံုးရွိေပမယ့္ ဘြိဳင္လာစက္အတြက္ လိုတဲ့အေရအတြက္ မရႏိုင္လို႕ ပြင့္ျဖဴၿမိဳ႕ေပၚနဲ႕ ေက်းရြာတခ်ဳိ႕က ပိုလွ်ံစပါးခြံကို ဝယ္ယူစုေဆာင္း ထားရတယ္။ ရြာရဲ႕တျခား တုိးတက္မႈေတြကို ေျပာရရင္ ေအာ္တိုတယ္လီဖုန္း ႏွစ္လံုးရွိတယ္။ ပညာေရးအတြက္ မူႀကိဳေက်ာင္းလဲ ရွိတယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္ ကိုယ္ထူကိုယ္ ထေဆးခန္းတစ္ခန္း ရွိတယ္။ အစစ အရာရာ လိုေလေသး မရွိသေလာက္ ပါပဲဒကာႀကီး''ဟု ဦးဇင္းေလးရွင္း ျပသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႕သည္ ရြာအတြင္းသို႕ တစ္နာရီၾကာမွ် ဝင္ေရာက္လည္ ပတ္ခဲ့ၾကရာ အိမ္တိုင္းလိုပင္ ၾကက္ သြန္နီဥမ်ားကို အေဆာက္အအံု သီးျခားျဖင့္ တစ္မ်ဳိး၊ အိမ္ခန္းႏွင့္တဲြလ်က္ တစ္သြယ္ေလွာင္၍ထားေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ တခ်ဳိ႕က ၾကက္သြန္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္သန္႕စင္၍ ၾကက္သြန္အိတ္မ်ား အတြင္းသို႕ ျခင္တြယ္ကာ ထည့္သိုေနၾကသည္။ ၾကက္သြန္စိုက္ပ်ဳိးျခင္းသည္ ထိုရြာ၏ စီးပြားလုပ္ငန္း ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ရြာလမ္းေၾကာင္း တစ္ေနရာတြင္ အေဆာက္အအံု ေဆာက္ရန္ အဆင္သင့္ ထပ္၍ထားေသာ လံုးပတ္ႏွစ္ေတာင္ခန္႕ရွိသစ္လံုး တိုင္ႀကီးမ်ားကိုေတြ႕၍ ေစ်းႏႈန္းသိရွိရန္ ရြာသားတစ္ဦးကို ေမးၾကည့္ရာ-
''အဲဒီသစ္လုံးတိုင္ေတြက တစ္လံုးကိုေလးေသာင္းခြဲ ငါးေသာင္းက်ပ္ ႏႈန္းရွိပါတယ္။ မုန္းေခ်ာင္းအထက္ ပိုင္းသစ္ေတာက ႀကိဳတင္မွာၾကားၿပီး ဝယ္ထားတာပါ''ဟုဆိုရာ သစ္သားတိုင္တစ္လံုး ငါးေထာင္က်ပ္၊ တစ္ေသာင္းက်ပ္ကုိပင္ ေစ်းႏႈန္းအျမင့္ဆံုးႏွင့္ အေကာင္းဆံုး သစ္လံုးတိုင္အျဖစ္ နားလည္ခဲ့သည့္ စကုၿမိဳ႕မွ ေဒၚသိန္းႏြဲ႕ႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးအုပ္စုမွာ တအံ့တၾသႏွင့္ ေငး၍ နားေထာင္ေနၾကသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႕သည္ ဂ်စ္ကားေလးကို ဆည္ေတာ္ရြာအတြင္းမွ ဆက္လက္ေမာင္းလာခဲ့ၾကသည္။ ရြာ အျပင္သို႕ ေရာက္သည္ႏွင့္ မဲဇလီ ဆည္ႀကီးကို ဘြားခနဲ ျမင္ေတြ႕ရေတာ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၁ဝဝ ေက်ာ္ကပင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ဆည္ႀကီးျဖစ္သည္။ ထိုဆည္ႀကီးမွာ ၁၉ဝ၃ ခုႏွစ္တြင္ စတင္တည္ေဆာက္ ခဲ့ၿပီး ၁၉၁ဝ ခုႏွစ္တြင္ ၿပီးစီးခဲ့သည္။ ဆည္ႀကီးကုိ အမွီျပဳ၍ ဆည္ေတာ္ရြာ ကိုတည္ေထာင္ခဲ့ဟန္ တူသည္။ မဲဇလီ ဆည္သည္ မင္းဘူးခ႐ိုင္ ပြင့္ျဖဴၿမိဳ႕နယ္ မဲဇလီရြာတြင္တည္ရွိ၍ မုန္း ေခ်ာင္းမႀကီးႏွစ္ခုျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည္။ ေျမာက္ဘက္ေခ်ာင္းမႀကီးသည္ အလ်ား ၂၄.၆ မိုင္ရွည္ လ်ား၍ ေတာင္ဘက္ေခ်ာင္းမႀကီး သည္ ၂၉.၂ မိုင္ရွည္လ်ား၏။
မဲဇလီတံတားသည္ ေပ ၄၅ဝ ရွည္ေသာ ႀကိဳးတံတားဟုဆုိႏုိင္ေသာ္ လည္း ဆည္ေတာ္ရြာဘက္ျခမ္းတစ္ ဝက္သည္ သံကူကြန္ကရစ္တံတား ျဖစ္ၿပီး ေခ်ာင္းတစ္ဝက္မွစ၍ မဲဇလီ ရြာဘက္ကမ္းစပ္အထိ ႀကိဳးတံတား တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ မိုးရာသီကုန္လြန္၍ ေႏြရာသီေရာက္ ရွိေသာ္လည္း ေရျပင္မွာ ပံုမွန္အတိုင္း က်ယ္ျပန္႕မႈရွိေသးေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ မဲဇလီေက်းရြာ၏ ထူးျခားစြဲ ၿမဲေသာ ဓေလ့တစ္ခုမွာ တစ္ပတ္လွ်င္ စေနေန႕တစ္ေန႕သာ ေစ်းေရာင္းေစ်း ဝယ္ျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ မင္းဘူး ခ႐ိုင္ပြင့္ျဖဴၿမိဳ႕နယ္ စလင္းၿမိဳ႕နယ္တို႕တြင္ မဲဇလီစေနေစ်းသည္ နာမည္ထင္ရွား လူသိမ်ားသည္။ ပုသိမ္မံုရြာ ကားလမ္းႏွင့္ ေပါင္းဆက္ေဖာက္လုပ္ ထား၍လည္း ငဖဲၿမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ပဒန္းရြာတုိ႕ကလည္း လာေရာက္ၾကသည္ ဆို၏။ ထုိ႕အတူ စလင္းဆင္ျဖဴကြၽန္းၿမိဳ႕နယ္၊ ပြင့္ျဖဴၿမိဳ႕နယ္ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ ေက်းရြာမ်ားမွ မဲဇလီစေနေစ်းတြင္ အေရာင္းအဝယ္ျပဳလုပ္ႏိုင္ရန္ ေသာ ၾကာေန႕ကပင္ ႀကိဳတင္၍ အေရာက္လာၾကသည္။ ေတာင္း၊ ပလံုး၊ ႐ိုင္၊ ဖ်ာအပါအဝင္ အျခားေဒသထြက္ကုန္ မ်ားကို ျပသေရာင္းခ်ၾကသည္မွာ ၾကက္ပ်ံမက်စည္ကားေၾကာင္း ေဒသခံတို႕က ေျပာျပၾကသည္။
ယခုရာသီသည္ ၾကက္သြန္နီ ေပၚဦးေပၚဖ်ားအခ်ိန္ျဖစ္၍ အိမ္တိုင္းလိုပင္ လက္ညႇိဳးထိုးမလြဲ ေတြ႕ရသည္မွာ ၾကက္သြန္နီမ်ား ျဖစ္သည္။
ကားေတြႏွင့္လည္း သယ္ၾကသည္။ လမ္းေဘးဝဲယာ တခ်ဳိ႕တြင္ ဝါးသက္ငယ္ပံုမ်ားကို တန္းစီညီညာစြာ ေတြ႕ရ၍ ေစ်းႏႈန္းေပါက္ေစ်းကို ေမးၾကည့္ရာ သက္ငယ္ ၁ဝဝ လွ်င္ ၄ဝဝဝ က်ပ္ေစ်းရွိေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။ သို႕ေသာ္ တစ္ခါသံုးသက္ငယ္ ျဖစ္ေသာ ေခါင္းတို႕သက္ငယ္မ်ားသာ ရွိသည္။ ေခါင္းလိန္သက္ငယ္မ်ားကိုမူ ျပဳလုပ္ေရာင္းခ်ျခင္း မရွိဟု ဆိုသည္။ ၾကက္သြန္နီေစ်းႏႈန္းမွာလည္း ဒီႏွစ္ ေစ်းသိပ္မပြင့္။ ေဒသ၏စိုက္ပ်ဳိးသီးႏွံမ်ားမွာ ရာသီႏွင့္ ညီေသာ္လည္း ေစ်းႏႈန္းမွာ အားထားေမွ်ာ္လင့္သည္ႏွင့္ တျခားစီ။ တစ္ပိႆာမွ ၁၃ဝ က်ပ္၊ ၁၅ဝ က်ပ္ႏွင့္ ပဒန္း၊ စလင္း၊ ဆင္ျဖဴကြၽန္းပြဲ႐ုံမ်ားမွ လာေရာက္ဝယ္ယူၾကေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ စေနေစ်း ေန႕ဆိုလွ်င္ေတာ့ အေရာင္းအဝယ္ ျဖစ္ၾကမည္ထင္၏။ မိမိတို႕ ေရာက္လာသည္မွာ စေနေန႕မဟုတ္၍ စေနေစ်းေန႕၏ ပံုပန္းသဏၭာန္ကို အမိအရ ျမင္ေတြ႕ခြင့္မရခဲ့။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္တြင္ စေနေစ်းေန႕ကို ေရြးခ်ယ္၍ အေရာက္လာႏုိင္ရန္ အားခဲၾကရင္း ညေန ၆ နာရီတြင္ မဲဇလီႀကိဳးတံတား ကိုျဖတ္၍ မဲဇလီေဒသမွ ျပန္လည္ထြက္ခြာ ခဲ့ၾကပါေတာ့သည္။
ေမာင္ၿပံဳးခ်ဳိ(စကု) 
